fıtfıt:)

bozcaada'da yeni yıl enstantaneleri

2012-01-03T23:08:00.008+02:00

çok işimiz ters bizim:)
yaz aylarında dolup taşan bozcaada'ya, popomuz dona dona insan yüzü görmeyeceğimiz bir zamanda gitmeyi özene bezene seçtik:)
hem de bütüüün gaz planları birllikte yaptığımız, ertesi sabah 5'te yola çıkılacak gecenin 1.30'unda gelemeyeceklerini öğrendiğim(bu öğrenme aktivitesi bir bendeydi, meğer herkes biliyimiş:P ama zaten benden başka 3 kişi olunduğundan bu 3 kişinin 2 kişisi de gelemeyen kişiler olduğundan bukadar laf kalabalığına gerek var mıydı bilmem:)) pek sevgili arkadaşlarımızın... anam ne toparlayamadım, gelemediler işte:)

neyse.. bozcaada'ya gelince; kaldığımız iki akşam boyunca yemek yenebilecek sadece iki yer bulduğumuz, onlardan birinde de otururken (Yakamoz) içeri sızan rüzgardan tirediğimiz, ama yoğurtlu sıcak ot mezesine bittiğimiz, Avustralyalı ama tam bir türk tınısına sahip Lisa ile tanışıp kendisinin kedisi gümüşe "güüümüüüüş oooolum üşüdün mü sen" diye tam bir türk teyze kıvamında seslenişine tanık olduğumuz, Eski Kahve'nin kahvaltılarına bitip, 9 Oda'nın rahatlığına kendimizi bıraktığımız... yılbaşı gecesi için plan yapıp o gece çok soğuk olduğundan dışarı çıkmaya cesaret edemeyip ertesi gün gerçekleştirdiğimiz sahilde çam ağacı da süsleyelim, hediyelerimizi de altına da bırakalım, şarabımızı da içelim, manyak gibi fotoğraf da çekelim enstantenelerini yaşadığımız, öncesinde yaptığım 5 litrelik sangria şişesini her yere yanımızda taşıdığımız ve 3 gün boyunca içip durduğumuz ama bunun yanında ada şaraplarından da geri kalmadığımız, 2 gün boyunca biz soğuktan donar, rüzgarlarla dövülürken halimize zerre acımayan hava durumunun, adadan ayrılacağımız pazartesi günü tam tersi günlük güneşlik ve ağlatan bir güzelliğe büründüğü; vee nerde olduklarını merak ettiğimiz insanların güneş yüzü görünce sokaklara döküldüğü, dükkanların bir nebze de olsun açıldığı çok ama çok güzel 3 gün geçirdik.
dinlenmiş olmak gerekirken, bünyeye alınan şarap ve sangria'lar sebebiyle eve dönüldüğünde gitmeden önceki halden daha yorgun hisssettiren bu geziyi hayasızca herkese tavsiye ediyorum efendim:)

buarada yukarıda gif animation var, evet. ben yaptım: ohaaa çok güzel değil mi:))

yeni yılda tek dileğim... :)

2011-12-22T10:00:00.002+02:00

yeni yilda tek dilegim:

tabiki dünya turu, baska bir ülkeye yerlesme tercihen avustralya, yeni zelanda felan hatta orda kendi isimizi kurma ama olmuyo mu?

beyrut

italya

amsterdam

paris

küba

brezilya

arjantin

.... gezileri

canon eos 5d mark ii

acaipli lensler , tabi bir de onlari kullanabilecek "gifted photographer" olabilme hali:) tabi bütün bunlar için makinayi tasimaya üşenmeme durumu

stop motion amisyon yapmak bir tane- amatör bisi:)

aklimdaki is fikirlerlerini hayata geçirecek motivasyon

pikap ve birsürüüüüü plak-artık zamanı geldi

bir sürüüüüü momiji (http://www.bywonderland.com/)

uzak festivaller bkz: glastonbury , yakin festivaller yine devam etsin tebi:)

daha çok tatil

daha çok haftasonu kaçamagi

daha uzuuuun haftasonu kahvaltilari

daha çok yazmak

daha çok okumak

daha çok film izlemek

daha çok vakit arkadaslarla

daha çok konser

daha saglikli hayat?

el becerisi ve yetenek ki ne biliyim cookieler, cupcakeler olmadi mi takılar, olmadi mi animasyonlar felan benden sorulsun:) amazondan alınan cake pops kitabı kullanılıp, türkiye'de fırtınalar koparılsın mesela:)(http://www.amazon.com/Cake-Pops-Tricks-Recipes-Irresistible/dp/0811876373/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1324541764&sr=8-1)

daha az trafik (evet dünyayi kurtariyorum su an), eve yakin is, ise yakin ev, ya da en güzeliiiiiiiiiiiiiiii home office hayat:)

bence baya özetledim:) ama ara ara girip bu listeyi bayaaa uzatmam çokça mümkün..^^

yeni mezunlar için alternatif kariyer önerileri :) evet benden!

2011-04-06T23:11:00.002+03:00

Şimdi zaman zaman bu blogdan olsun, twitter’ımdan facebuk’umdan olsun direk agzımdan olsun türlüü türlü hayatta yapmak istediim şeyleri anlatır dururum

Sonra dedim ki ben bunları bir toplayayım, adına da alterno kariyer listesi koyayım, hayatımın türlü dönemlerinde yapabilir miyim bir bakayım:) alternatif kariyer peşindeki insanlara da bir yardımımız olsun:)mezuniyet dönemi de geliyor şimdi gençler ne yapacağını bilmez haldelerdir onlara da bir ışık olsun:P

Evet başlıyoruz:

İlk sırada düğün fotoğrafçısı var: uslanmaz romantik gibi gerzek tamlamalar var ya hayır o ben değilim, ya da olayım düğünler ne tatlı aktiviteler ben de bunları objektifimle unutulmaz hale getirmeyi amaçlıyorum değil. Ama bir estetik var ortada, herkes bi mutlu felan, güzel kareler oluyor güzel çekilir güzel düzenlenirse herşey.. güzel len işte yaparım ben bu işi çok da güzel yaparım:) olayım mı? Bence olayım.

El yapımı defter yapıcısı: el yapımı olan her şeye bir sarkarım, yapamam ama hemen onu da öyle yaparsın bunu da buraya kondurursun diye çok güzel akıl veririm:) bu defter yapımıyla ilgili de neler okundu, neler izlendi, ne malzeme araştırmaları yapıldı ama benim gazımla masaya oturan sevdicekle geçirdiğimiz bir Pazar günü sonunda benim elimde eciş bücüş sayfaları birbirine eş bile olmayan bir defter varken, sevdiceğin elinde dünyanın en tatlı el yapımı defteri dururken anladım ki bu işi de başaramadım:) ama tasarım aşamasında iyiyim şimdi orda da kendimi aşşağılamıyım:P

Çocuk kitabı çizeri-Çocuk kitabı yazarı: evet biraz hollywood filmleri özentisi bir insanım. tatlı tatlı kitaplar çizeyim böyle orjinal şeyler ama küçük butik kitapçılarda satılsın şanslı çocuklar görsün bir... he ama çizemem yani bir yandan da çubuk adamdan başka bişi e ozaman yazıyım:)

Yemek fotoğrafçısı: okadar yiyoruz ediyoruz, bir yemeğin peşine düşüp ne yollar gidiyoruz işte ben onları da fotoğraflıyım, foodporn sitelerine meze olayım:)

Stand-up’çı: yani bildiğin kelime olarak ne yazmam gerektiğini bilemedim stand-up yapan kişi oluyım işte, komik olıyım böyle baya gülün siz de karnınızı falan tutun sonrasi iyilik sağlık:)

İlişki danışmanı: çok pis yardım ederim, yapma kızım etme kızım derim, oolum sen de naptın yea azcık alttan alsana derim, hakketten iyiyim.

Hediye danışmanı: bak bunda tecrübem bile var hem de yılların tecrübesi, bilen parmak kaldırsın:)

Kokteyl yapıcısı-içicisi: sevdiceğe geçen doğumgününde bir de kokteyl seti alındı ama şu an düşünüyorum da onu kendim için mi aldım len ben işbu alternatif kariyerimizin ikinci ve önemli bölümü olan içici sıfatını daha da layığıyla yerine getirmek için:) Ama sevdiceğin bu takımı ilk kullanışında yaptığı fıstık yeşili renkli kokteylden sonra yapıcı kısmına da adayım. Hayal gücüm geniş: mor’unu bile yaparım:)

Çöpçatan sitesi kurucusu: tabi artık acaip siteler var farkındayım:) ama arkadaşım zamanı olmayan modern zaman insanlarının her önüne gelenin üye olamayacağı bir takım komünitelere ihtiyacı yok mu? Var.. biz düşündük insanlar yaptı:)

Shot bar sahibesi: arkadaşım bu konsepti de istanbula biz getirecektik onu da yaptılar, üzülüyorum.

Sapa bir yerde bulunan kedili cafe sahibesi: hadi bunu da yaptılar diye hayıflanmayacağım:) bildiğimiz sevdiğimiz bir konsept. Arkadaşım o ne güzel rahat bir hayat: otur, gelenle gidenle muhabbet et, kendi kendine spesyeller yarat, menüyle oyna, kedini sev-ki aslında ben bunu yapamam ama konsept için şart!.. güzel yani:)

"Aaa onunla ilgili şöyle bir site vardı" bulucusu: off bunu da çok güzel yaparım, tabi ben poposunu kaldıramayan bir insan olarak internet sitelerinde, bloglarda ordan oraya atlar durururum üzerinize afiyet, ve bir şey anlatıyorsanız onu olmasa bile benzer bir şeyi görmüşlüğüm olur çoğu zaman.. bak oyüzden ihtiyaç varsa beni alın:)

pastacı : ki çağın revaçta mesleklerinden

blog yazarı-ama para kazanından:) : tabi benim gibi 3 ayda bir yazınca olmaz o

hediye paketi tasarlayıcı : görüyoruz örneklerini severek izliyoruz:)

mektup yazarı : ahh ahh nerde o eski mektuplar

pasta süsü-cake topper- imalatçısı: bunun da hastasıyım ama yine bir el becerisi gerektiğinden üzülüyorum

çikolata kursu hocası: çok net yaparım, temiz iş:)

öğrenci: yorum yapmıyorum

şehirde nerde ne yapılır, ne yenilir derleyicisi ve anlatıcısı: kitap çıkarıcam, net

sosyal sorumluluk projesi gönüllüsü: seviyoruz

köşe yazarı: olayım dediğimde olabilsen keşke

kartpostal tasarımcısı-hadi e-kart da olur : evet biraz 500 days of summer'dan aşırdım:)

şehirde nerde ne var derleyicisi: bilenler bilir çok pis listeler yaparım o listelerden çoğu şeyleri yapamasam da:)

Arkadaşım daha iş çok bana:) ama yazmak zor.. bir de yatmak lazım yarın asıl "the" iş bekler:)

kaynakça: resimler için tebi ki:)

http://ichigopaul23.deviantart.com/art/my-corpse-bride-tribute-184671783?q=boost%3Apopular%20corpse%20bride&qo=95

http://skizy.deviantart.com/art/Pretty-present-162512624?q=boost%3Apopular%20present&qo=13

http://tooshtoosh.deviantart.com/art/Book-nosing-88533738?q=boost%3Apopular%20child%20book&qo=0

http://spudart.deviantart.com/art/Glowing-bar-49438789?q=boost%3Apopular%20shot%20bar&qo=7

http://dafiiland.deviantart.com/art/Green-Coktail-98225185?q=boost%3Apopular%20green%20coktail&qo=0

hayaller bitmiyordu

2011-03-09T20:18:00.003+02:00

Konulan anlamsız yasaklar blog yazmaya dönmek için baya kötübir zaman dilimi teşkil etse de dün akşamdan beri içimdeki anlatma isteğini güniçinde sözlerle anlattığım türlü kişilerle bastıramamış olacağım ki, yarınakadar iş için hazırlamam gereken slidelar olmasına rağmen soluğu burda buldum.

İzlenen romantik komedi sınıfındaki filmlerin en az %80’indearka planda tatlı cafeler olur ya hani, rahat salaş yerler.. kahveler içilir,kitaplar okunur, kısık sesle sıcak muhabbetler edilir, tatlı bir müzik vardırfonda... bir de 5 kızdan sanki 3’ünün de bir hayali vardır "böyle bir cafe’m olsa"diye.. tabiki benim de var:).. hayalini kurduğum 823983923 alternatif kariyer içinde, tabiki şirin küçük ama şahsına münhasır bir cafe sahibi olmak davar, ya da işte buralardan göç edebilmeyi başarırsam sahibi olmaktan geçipgamsız bir garsonu olmak da...:)

Dün buldum ben onu

Bazen bazı şeyleri gereksiz bir şekilde hemen ve çokçaseviyor ya insan ya da ben de mi oluyor bir tek bilmiyorum tabi:)ama öyle olunca herkese anlatıyım herkes bilsin, görsün, "ayy cidden ne güzelmiş"desin istiyorum ama biyandan benim kadar özel hissetmesinler de sözkonusu yeriçin-orda bir kendini bilmezlik var evet-

Kumbaracı yokuşunda, hatta tam da kumbaracı 50 tiyatrosununkarşısında,tiyatroyla da sıkı bağları olan küçücük ama kocaman tatlılıkta biryer burası “alaylı kafe”. Ekmek üstü tabağı ki kendisi aslında bildiğimiz tapasyine bir ki hastasıyız, makarnalar, krepler, kendisi gibi küçük bir menüsü varama kendi mutfağınızda arkadaşlarınız geldiğinde çarçabuk hazırladığınıztabaklar gibi geliyor herşey. Özenli ama sade... buraya kadar aslında özel bir şey anlatmadımbiliyorum, burdan sonra da anlatmayacağım:) ben özel hissettim onupaylaşıyorum sadece..

Neise..

çok da tatlı bir garsonu vardı ki kendisi istanbul’u çoksevdiği için burda kalan fransız bir kızımızdı, dün ilk günüymüş o da bizimlebirlikte menüyü öğrendi, her sorduğumuz şeyi o da tatlı tatlı gidip diğerarkadaşına sordu sonra gelip tatlı tatlı anlattı. Neden burdasın okul falan mıvar diye sordum sanki kızın sadece istediği için istanbulda kalıyor oluşu benimhayallerimden uzakta bir şeymiş gibi, “noo, just wanted to stay, istanbul is anamazing city” dedi.. tabi benim gözlerim o an çizgi film gibi doldu (bu sadecezihnimde de olmuş olabilir) "ben de yahu ben de istiyorum" diye.. :)

yurtdışından gelen bölge başkanlarına “twitterdan çalışanlarımıntwitlerini okuyup moodlarını anlayabiliyorum” diyen ve muhtemelen bir ara bupost’u da okuyacak olan sevgili müdürüme burdan selamlar ediyorum,

işimi her nekadar güzelce yürütsem de gönlümde de böylebasit gamsız bir yaşam yatıyor napıyım diyorum...

çok utanıyore

2010-12-20T23:39:00.003+02:00

Sevgiliyi askere gönderdik.

Bunun üzerine blog yazacaksın deseler hayatta inanmazdım ama20lik diş çekimi sonrası evden çıkamayan bünyem için dünya artık daha dramatik,hayatım pek tabi daha “pathetic”

Şunun şurasında mayıs ayında dönüp gelmiş olacak olan(uzuntamlama) sevdiceğe methiyeler düzmek, düzemesem de konuyla ilgili sayısız twitatmak, facebuka çift ne kadar resmimimiz varsa hepsini upload edip her birinede mıcır mıcır yorumlar yazmak istiyorum. Evet.

Beyefendinin gidişi sonrasında hatta tam da birliğe teslimolduğu gün(evet bu kalıp sözlüğüme yeni katıldı) toplaşılan arkadaşlardan biribişi anlatmıştı. Bir arkadaşı varmış sevgilisi askere gitmiş, bu kız facebukta “bıdıbıdı(ilgili) dönemin yolunu gözleyenler” gibi bi gruba katılmış, her gün ordaarabesklerden arabesk şaşkı sözleri, içli şiirler, özlü sözler paylaşan birinsan olmuş kii normalde de pek kafa diye tabir edilen bir kızımız imiş.(normalde vurgusuna dikkat) Anlatırken pek komikti bir güldüm bi güldüm. Amaşimdi..

BEN MİYİM LEN O?? :) henüz dahil olduğum bi grup yok belki ama bakmadımdesem yalan olur:P

Şaka len yani baktığım şaka diil ama ilk konuştuğumuz günvar mı hakketten acaba diye baktımdı. Şu an şu katılımcı ruhumda ise uzakdurmayı tercih ediyorum:)

Ozaman size şafak saatini de takdim etmek isterim. Bu supersoniksaati ilk o akşam eve geldiğimde ilgili facebuk gruplarını ararken buldum.Adamın biri askere gitmeden önce aha da bunu yapmış ve kullanıma açmış bildiğinhayır duası topluyor(bence:)). İlk gün buna da baya gülmüştüm ama biyandan dakendimden utana utana sevdim galiba kendisini. Evet ben özlem ve ben bir askeryolu gözleyicisiyim. (off bunu bile söyledim:S) merak edenler için linkiniburda veriyorum: http://site.mynet.com/337kd/ bence yüzyılın internet icatlarından biriolabilir:)

Neise efendim, mıçmıç sevgililerden hiç bir zaman hazetmezken "içime şeytan mı girdi; yoksa 3 gündür evden çıkamadığım, işe bilegidemediğim için küçük ve sevgi dolu bir ev kızı mı kaçtı da" bu haldeyim ve buyazıyı yazıyorum bilmiyorum ama, napıyım yahu

insanın atıp tuttuğu gibi de diilmiş ayrıca bunu daduyurayım. Şu ara asker saati olan casio f bıdıbıdı’dan stand up’ında anlattığıbir çocukluk anısı içinde bahseden alpay erdem i izlerken bile gözlerimdolmakta, arar da görmezsem diye telefon dibimden ayrılmamakta, askerlikleilgili türlü kurallar, terimler, acaiplikler öğrenilmekte, izlenen en ufakşeyde bile acaba izlemeseydim de dönüşte beraber mi izleseydik diye düşünmekteve bunun gibi hallerdeyim.

Dediğim gibi bu benim kendimden bile beklemediğim bir yazı,ama oluyormuş. Zaten çok da bişi yazmadım bence:)

hala mıçmıç sevgili kategorisinde sayılmam yani onusöyliyim,

bukadarcık şey saylanmaz..

ama bir yandan işte o yol gözleyenler grubu da yok yaani şuan facebukta onu kursam mı acaba? O saylanır mı ki:P

saylanmak da acaip bir kelime:)

buarada şaka bak biliyorsun, ciddiye alırsan çok fena:)

not: saatin görüntüsü bugünden:) bence iiyim baya:P

mızmız hayatım

2010-12-19T18:55:00.004+02:00

"Cerrahi operasyon"la alınan yirmilik dişim sebebiyle, ikigündür supersonik bir şekilde şişerek quasimodo’ya bağlayan yüzüm, acı çekmek,yemek yiyememek, sinirlerimin harap olması, ota ve benzeri şeylere ağlamak gibi hallerimoldu, olmakta, ve daha bir süre de böyle devam edecek gibi gözüküyor.

Bu sebeperle 2 gündür yatagımdan çıkmadan izlediğim diziler,takip ettiğim bloglar artık beni hayli yormuş olacak kii “aaaa benim de blog’umvardı ona yazsam ya” dahiyane fikrine erdim.

Eennd hiyır ay em.

Ebet genel konseptimin bişilerden sızlanarak eglenmekolduğunu biliyorum ama şu an bu diş mevzuunda okadar hassasım ki, sanıyorumkendisinde çokça malzeme olsa da bir kenara bırakacağım.

Ve bıraktım.

Ama sanki şu an ondan daha fazla bahsetmeye değer bişi de yok.

Evet şu an dünyanın en mızmız insanı olmaya adayım.

The end.

second biggest lie

2010-10-07T23:13:00.005+03:00

fotoğraf kaynak: http://amaranth628.deviantart.com/art/Shoes-56691515?q=boost%3Apopular+in%3Aphotography+shoes&qo=121

öncelikle uyarıyorum okuyacağın yazı çokça subjektif bir yazıdır! aman dikkat:P

second biggest lie;

bu seferki de kendi kendini yıllarcakandırışın hazin öyküsü:

benim ve topuklu ayakkabıya duyduğumözlemin öyküsü.. gözlerimde topuklu ayakkabı giyen sütun bacaklar gördüğümde oluşanhülyalar ve karnımda büyüyen hafif bir kıskaçnlıkla perçinlenmiş bir öykü.

öykü görüldüğü üzere pek de edebi:)

şu yaşıma gelene kadar lise ve üniversitebalolarım haricinde giyme ihtiyacı da duymadığım, pigme boyumla kendiçapımda barışık olduğumdan giydiğim düz dümdüz ayakkabılarla yıllariçinde iyice yayvanlaşan ve topuklu ayakkabıların ince yapısına 36 numaraolduğu halde sığdıramadığım ayaklarım yüzünden de kısır bir döngü içinegirdiğim bir hikaye.ama kendi kendime, işe başladığımdaböyle türlü puntolarda türlü şekillerde topuklarıyla rengarenk ayakkabılarımolur, üzerlerinde ptır pıtır yürürüm, yetmez, koşar, seker,zıplar ederimdiye düşünerek uyuttum bu bünyeyi.

yine olmadı

yakın zamanda katıldığım bir nikahta zorla giydiğim sıradan topuklu ayakkabılar, nikahın yapıldığımekanın döşemeleri değişik girintili çıkıntılı bir şekilde olduğundano gelinle damadı kutlamaya çıkıp fotograf çektirene kadar o girinti veçıkıntılara girerek ve çıkarak o ayaklar sağlı sollu kaç kez burkuldumesela... bu işte acı dolu bir hikaye.. sonraa gecen sene gaza gelip sadece 3 gün peşpeşe giydiğim topuklu botlar sonrası o bilek 2 hafta nasıl ağrıdı, lisede bir tören için sahneye çıkarken eskaza giydiğim topuklu ayakkabının arkamda yürüyen kişinin tam sahneye çıkarken ayağıma arkadan basması ile ayağımdan fırlaması ve benim protokolün önünde duruma sarfettiğim "nahoş" sözcükler, lisede de üniversitede de balolarda toplamda yarım saat ayakkabılar üstünde durup sonrasında çingene ayakları ile etrafta dolaşmam.. hep bana mı ızdırap?

yok bu konuda biliyorum ki yalnızım,

kız-kadın-bağyan-hanım-.. dediğin kaç yaşına da gelmişse bir de, o topukluları giyecek.

ondan sonra şirkette müdürler almanya türkiye maçına gidiyor sabah almanyalara, ben de müdür olsam da gitsem diye hayıflan dur:P

topuklu yoksa kariyer yolu da tıkalı arkadaşım, renkli babetlerle sorarım nereye kadar ciddiye alınır 1,60 civarındaki bir bünye? :)

first biggest lie!

2010-10-05T11:37:00.002+03:00

kandirildim

hem de baya fena halde

ööle ufak bisi de diil; yillar boyu uzuun uzuunn, böyle inceden islene islene bildigin kandirildim, ayakta uyutuldum, genç kiz hayallerimle oynandi, yetmedi her biri bir bir kirildi atildi.

her gün olmasa da çokça gün dinç bir sekilde kalkip, makyajimi yapip, sikirsikir giyinip, is için yola çikip, ise varip, belki o aralarda ya da geldikten sonra hafif bir kahvalti, yapip fönlü olmasa da zaten kendinden fönlüymüs gibi duran saçlarimla acaip isler çikarip, günün sonunda türlü happy hour'larda türlü kokteyllerimi yudumlayip, yazlari tatli teraslarda, kislari genis kis bahçelerinde ööle es dost takilip, ay bugün de burda su jazz konseri var, surda da söyle bir sergi sali aksami tekliflerine de gözü kapali atlayip, tek derdimin ertesi güne gözlerimin belki azicik sis olmasi olup, eskaza o aksami evde geçireceksem kitabimi okuyup güzel bir filmimin tamamini izleyip bitirip, cilt bakimimi felan da yapip öyle yataga girmeyecek miydim? günasiri gittigim spor salonu da su kompozisyon içinde unutmusum ama onu da sayalim:)

olmadi.

tamam belki biraz sex and the city hayalleri bunlar ama neden olmayaydi yahu?

ayni is yerimde part time çalisip-kasmayalim stajyer olup :)- haftada 2-3 gün geldigim zamanlarda tam bu model olmasa da aksamlari is çikislarina mutlaka programlar koyan, ay burda bu varmis, dün aksam da surdaydim falan diyerekten istyanbulun nabzini tutup içine dahil olup haberlerini de departmanimla paylasan bi insandim. cuma günü kosarak eve giden bünyelere sasirarak bakar, tüm haftasonu boyunca yurda bir kez bile ugramazdim, evet anlatimimla birlikte olay gittikçe bir sehir hikayesine baglanmakta farkindayim:)

ama bana ne oldu?

simdi planlar hala yapiliyor, wishlist'ler yaziliyor, istanbul life dergileri timeout'un sitesiyle hasir nesir yasaniyor, gidilmek istenen yerler birikirken çikista kosarak eve gitmek isteyen bünye daha agir basiyor. yine gidiliyor ediliyor etkinliklere katiliniyor bir sekilde ama o kafadaki modellemenin yakinindan bile geçemez.

mutlu muyum evet ama iste sorguluyor da insan biyandan ulen 20'li yaslarin ortasindasin, enerjinin ve sosyal hayatin doruklarinda neden degilsin diye? kiz arkadaslarla teraslarda yudumlanacak mojitolar neden evde yapiliyor, koltuklarda pelte haline geliniyor diye:) tadlari ayri tabi aslinda ki bu da baya eglenceli ama yine de dedigim gibi sorguluyor insan... ya da üstüste 4 haftasonu bu aksam dans edelim sabaha kadar deyip ilk 1,2,3,4. haftalar da yaa böyle sakin bi yer bulup otursak, güzel bi yemek yesek, ay yorulduk aslinda saat da kaç olmus eve mi dönsek diye bahaneler üretip 5. haftada ancakk gitmek istenen dans etme aktivitesine neden? gidene kadar aslinda bütün bahaneler ve uyusukluk gidince yine eski günlere dönülüyor performansatn hiçbisi kaybetmemisçesine sabahlar olmasin deniyor.. ama gidene kadar üretilen bahaneler yillardir business woman hayatinin çok acaip renkli olacagi hayaliyle kandirilan bünyeme agir geliyor..

bunca sikayetten sonra düsünüyroum aslinda biyandan seviyorum da evimde vakit geçirmeyi ama yaslaniyo muyum len diye panik oluyorum bu sefer de.. allahim paradokslarin ortasinda yine panik hallerdeyim.

biliyorum yalniz da degilim, ay disari çikmayalim evde pizza söyleriz film izleriz, oyun oynariz kendi içkimizi yapariz dedigimiz her bir arkadas, sadece dedigimiz de degil bunu gerçeklestirdigimiz ve evden hiç çikmamak adina alinacak seyleri bile marketten siparis ettigimiz ya da bütün bunlari henüz gerçeklestirmemis olsak bile disarda görüsmeyi bugün yorgun muyum, biraz da hasta, ay sanriim mesaiye kalicam, ya da nezamandir erteledigim bisi vardi diyerek erteledikçe erteledigimiz bütün arkadaslar, ya da iste corporate slave olarak her gün sabah kalk ise git aksam yorgun argin çik hiçbisi yapacak halin olmasin böyle mi geçecek hayat, haftasonunu bekle ay sonunu bekle bayram-seyran-ot böcek tatilini bekle, yeri gelip hasta olmayi bekle ki rapor alabil belki diye düsünen ve bu düsünceleri bir sekilde bi yerlerde karsilikli dile getirdigimiz bütün insanlar:)

we are not alone! :) degil mi?

öyle böyle şöyle şeyler:)

2010-09-15T12:00:00.004+03:00

Şimdi şöyle şeyler oluyor

Gün içinde ikiarada da olsa(ama özellikle akşamları diyelim ki iş yerimden okuyan sevgilii arkadaşlarım/müdürümün felan yanlış anlamaları olmasın, haşaaa:P) türlü türlü 9320930 tane siteler bloglar geziyorum, ayy bak cihangirde vintage pazarı varmış, stanford’lu gencin biri youtube için instant arama sitesi çıkarmış youtube’un ceo’su da kendisine twitter’dan iş teklif etmiş, bilmem kimin japonya gezisi süper geçmiş, falanca blog’un template’i ne güzelmiş gibisinden gibisinden.. sonra okuduğum herseye birden heves ediyorum. Japonyaya gidiyim diyorum, işte blog’umun renkleri benim de böyle olsundan çıkıyorum, tabi çılgın iş fikirleri yaratıp köşeyi dönmesem de mutluluktan yarılma fikri hep mevcut. Şimdi sana soruyorum hayat bana zor değil mi sence de?

Mesela şuan bunların hepsi benim mi olsun diyorum http://teaspoonvintage.bigcartel.com/

Biyandan komik de len hayat.

Fransa'daki master’ından hali hazırda dönecek caaaanım arkadaşıma “bunu sana açıklamak zorundayım ama üzülme e mi nasıl olsa dönüyorsun” diyerekten şu linki yollamam üzerine http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetay&ArticleID=1018869&Date=14.09.2010&CategoryID=79 Kendisinin “allahin adina cok emindim bu fransizlarin boyle olduguna. ne varsa yurdumun killi ama hayat dolu adaminda. ekmegini tastan cikaraninda :)” diyerek komikli bi mail attı ki, hem güldüm hem de bi taraflarımı yırtıyorum yurt dışında yaşıycam diye acaba yanlış yolda mıyım diye gülerken düşürüldüm:P şaka len şaka! Bana ne elin avrupalı efendilerinden canımm sevgülüm:P

Lafı gelmişken buraya da yazalım. Hedef 2012 mayıs arkadaşlar, 2012 mayısta artık iş bulunup mu gidilir, vasıflı göçmenlik mi olur yoksa en vasıfsızından gemilerde kaçak yolculuk yapıp mı olur bilmiyorum ama türkiye dışında bi yerlerde yaşamaya başlanacak, olur ya hani konsolosluk görevlileri felan benim bu time plan’ime uymak istemez felan hiç olmadı başvurular yapılmış bekleniyor olacak (açık kapı bırakmakta fayda var tabi:))Mesken hakkında henüz spesifik olmadığımın farkındayım ama o da olacak:) gidilecek bu diyarlardan.

Hayat bi de acaip,

dün akşam alt kattaki teyze kapımıza kocaa bir ağaç büyüklüğünde saksı çiçeği koymuş kapıyı çalıp "bu burda dursun e mi" dedi. "Niye burda lenn?" Diyemedim "he teyze he dursun tmm" dedim. "Ben gelir sularım bunu" dedi, "zahmet etmenize gerek yok aslında biz sularız arada" diye iyilik yapacak oldum bir de ayar verdi üstüne "siz yapamazsınız dibinden dibinden sulanması gerekiyor" diye. Arkadaşım madem bukadar hassasız odunsu çiçeğinle ilgili neden bizim kapımızda? Acaip işte:S

Bir diğer acaiplik Akşamları işten çıkıp yollar aşıp evceğizime ulaşmaya çalışırken(iş: bahçeşehir, ev: bostancı) istisnasız herr akşam köprü girişinde o trafiğin tıkanması ama köprünün üstünde pıt diye açılması:S vallahi anlamıyorum, bakıyorum yol genişlemiyo bişi olmuyo aynı devam ediyo hatta daralıyo bile, hani gişeler öncesi olsa sadece trafik yine bi nebze anlıycam ama gişleleri geçince de devam ediyo biraz sonra tam köprünün ayaklarından geçince açılıyor. Manyak mı len bu? Deli olucam:S tabi buna şükür bazı günler işten çıkıp adını hala bilmediğim tem/e5’e bağlandığımız anda başlıyo ve köprü öncesi sonrası üstü heryerde devam ediyor ki ozaman bildiğin deli çıkacak oluyorum ama neyse, istanbul’un trafiği değil burda acaip olan(zira ona alıştık) ama o köprünün gizemi:S. Hee buarada benim körü köprü diye bahsettiğim ikinci köprü oluyor buarada diğerinde böyle bir manyaklık yoktur belki:S

son bişi daha söyliyim öyle gidiyim acaip bi playlistim var aslinda playlist bile denemez windows mediaplayer'in içinde libraryden shuffle yapiyorum, çöplük bilgisayarimdaki bütün sarkilari siraliyorum felans, sonra sööle bi listeye göz atiyorum, aaa bu neymis yeav diye istisnasiz her seferinde the one I love(live) track'ine tikliyorum. müzik basliyor, bende bir mutluluk bir mutluluk.deli gibi sevdigim sarkiyi her seferinde yeniden kesfetmek de ayru bir acayiplik azizim.

diyceğim budur.

haydi see ya'

sonradan edit: köprü mevzuu açıklığa kavuşturuldu laaakin halen acaip geliyor! :)

road trip yes, bus trip no!!

2010-09-11T18:51:00.001+03:00

Otobüs yolculuklaını sevmiyorum.

Uzun olsun kısa olsun; tren olsun, uçak olsun binek araç(bu sözcük iş deformasyonu yapıcak bişi yok:)) olsun, ama mimkinse otobüs olmasın. Ama olmak zorunda olunca da yapacak bişi yok, bkz: kdz. Eeğli- istanbul yolu.

Şehiler arası otobüs söz öbeği pek bir tatlı ve nostaljik ve bi yandan da edebi gelirdi bana.(herhalde küçüklüğümüzde yılmaz erdoğan’ın okuduğu soğuk ve şehirler arası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan dizesiyle ilgili bu kısım:), buarada çok yeni okuduğum kitapların ana kahramanlaını bile hatırlamakta zorlanırken bu şiiri baya baya ezbere bilmem de ayruu bir dumur neise))

ne diyorduk otobüs yolculuğu ivit. Öndeki koltuğunu yatırır, yanında kocamaaan bi teyze, yanında bir de torun, çocuk, yiğen kategorisinden sinir bozucu bir bonus var ise, üst taraftan üfleyen klima kapatmana rağmen başka bir takım aralıklardan ya da hiç olmadı ön ya da arka sıranın havalandırmasından yönüne göre ensene, boynuna, iki gözünün ortasına, ve türlü yerlerine üflemekte inat ediyor, sen de koltuğunu yatırdığında arka taaftaki bayaa yaşlı teyzenin "ayy kızım bana daral geliyor kaldır şunu" demesinin üstüne "teyzem belim ağrıyo benim de, hem benim oturduğum yeri de görüyorsun" diyerek öndekine suçu atıp yatık vaziyetteki koltuğunu milim oynatmayıp o yolculuktan huzur bekliyorsan... zor arkadaşım çok zor. Bir de eğer bagaja verdiğin, host’un kendine, yolcularına ve müessesine inanılmaz güveni sonucu; etiketlenmeyen sıradan sıt çantanı her durulan yerde inen insanların bagajdan çekip çıkardığı ve sırtına attığı çantaya benzetiyor, aha bu sefer valahi benim çantam diye hop oturup hop kalkıyor, bu durumun gerçekliği sonucu olası senaryoları aklından geçiriyor, sözkonusu çanta içindeki eşyaların senin için önem/değer sıralamasına giriyorsan. Off hepten fena. Bir de koridor tarafında oturuyorsan her gelip geçişinde o hafif uykunda poposuyla haşır neşir olduğun şişmanca host durumu var ki kendisi sussuzluktan dilin damağın bir bütün olmuşken muhtemelen orta kapı merdivenlerinin altındaki, içinde ne olduğunu çok acaip meak ettiğim krallığında uyuyordur ve o kafanın üstündeki teorik olarak bastığında kırmızı ışık yakması gereken servis lambası nedense çalışmaz, hadi bakalım yeni bir dert.

Ve arkadaşlar, bu parametrelerin her biri türlü varyasyonlarda ve kombinasyonlarda seni mutlaka bulur, beni buluyor ya da. Ve yine buldu. Dün gece 1 de binip 5 sularında indiğim şehirler arası otobüsümde bu yazılan parametrelerden bir kaçı ile yine ve yeniden haşır neşirdim. Sonuç: bugün 15.30’a kadar felan uyudum, yine de kendime gelemedim.

not: başlıktan bahsedelim. stereomood.com'daki road trip modu şarkıları acilen bi cd ye bir mp3 çalara bişiye doldurup, beni de bir araca tıkıştırıp, yanıma da sevgiliyi ve sevilen arkadaşları verip hadi kızım sen bikaç gün gönlüncee gez gel, yolculuk başlangıcı şarkın da the tallest man on earth'ten gelsin "the dreamer", dersen evren bana, sana puanım 10:) ama buarada gerekli iş izinleri alınacak, finansal destek sağlanacak, trip aracı bulunacak. bunları sen yaparsan sevgili evren, şarkıları cd/mp3 player'a vallahi de ben atıyorum:) bu da böyle anlaşma olsun;)
onun resmi de bu olsun-ba-yıl-dım. http://atilla1000.deviantart.com/art/Trip-139938067?q=boost%3Apopular+bus+trip&qo=16

not2: yarın 12 eylül, oyumuzu veriyoruz, tepkimizi gösteriyoruz. ve sevdiğimiz bir klişe ile bitiriyoruz "hayır'lı günler!"

acaip şeyler

2010-08-25T11:07:00.004+03:00

uyuyoruz biz bööle rahat da bi akşam. pislik sıcak yok. camlar açık felan. sonra birden aydınlanıyo hava deişik bi ışıkla, bi de gürültü, helikopter mi len o? vallahi helikopter.

sonra camlarda filmlerden fırlama adamlar, siyah giyimli başlıklı falan. bildiğin tırmanmışlar da 3. kata. sizi alıkoyuyoruz diyo içlerinden bitanesi, yatak odasının ortasına açık olan camdan zıplayarak. ne alıkoyması be nie derken. amerika başkanına suikast'tan diyo iyi mi?

nasıl yani, odur budur, çingenlik yapıcam arama iznin var mı yok haneye tecavüz bu falan diye adam amerika başkanı diyo. naıl olur niye bizde şüpheleniyosunuz diyorum. bir diyo geçen hafta anlamsız bi şekilde tarihinizde hiç yokken charlie's chocolate factory'deki ışınlanma makinası çakması makinayla amerikaya gitmişsiniz apartopar diyo. aha vallahi de doğru.

sonra diyo sen geçenlerde iş'te amsterdam gelen bi telefonda zoraki ingilizce konuşan bi kadına mail adresini kodlamaya çalışırken ilk harfte o diyip ıkınıp sıkılıp "o for obama" demişsin diyo. bu da doğru iyi mi.

sevgülüm de peki ben diyo? sen de yeni aldığın twitter'ına daha bismillah demeden onla ilgili bişiler yazmışsın diyo. yok vallahi memur bey falan diicek, adam hiç kabul edecek gibi değil. karşı konacak bi durum yok

zaten camdan çıkarıyolar bizi, helikopterin ipine tutunuyoruz felan. sonra bizi bi koruma evine götürüyorolar:S neyse o tanık koruma programının çakması heralde diyoruz. diyo ki çünkü içlerinden biri sizi normal bi yerde tutarsak linç edilisrsiniz. koruma evi de çocuk yuvası gibi bişi. (bu da sanırım toy story 3'ten) böyle bi sürü odası var bi de bahcesi istediğimiz gibi dolanabiliyoruz falan, zaten de diyoruz ki uslu olalım iyi halden belki affediliriz. ama bi yandan bi detektif bizi seviyo, inanıyo sanki ama onun da eli kolu bağlı. uslu durun dolanın işte buralarda zaten mahkemeye kadar çok uzun süre geçer diyo. biz bööle gece gündüz ağla derdini anlatmaya çalış sürünüyoruz.

ama biyandan üstümde ipek gecelik felan var, prenses edasında dolanıyorum bahcede felan. arada da rüya len heralde bu diyorum bi düşüyim bi uyanıyım diyorum(burası inception) ama yok olmuyor

buarada televizyon yok izletmiyolar. bahçede dolanırken dolanırken orda da hansel ve gratel'in evi gibi bi ev varmış ii mi. camından içeri bakıyorum aha da televizyon, haberler. türkiyeyi gösteriyo bi de. taksimde bi eylem. baya da kalabalık hee:) bizim için, türkiye'ye geri gönderin len diye sloganlar atılıyo, ellerde pankartlar. dur bakiiim en önde de buraynla deryey yürüyo, bööle damarlar falan çıkmış yani baırmaktan. bi duygulanıyorum bi duygulanıyorum(el de sallıyorum burdan kendilerine:P)

yok diyorum bırakıyorum ben bu iyi hali, kaçıcam burdan. şu çakma ışınlanma makinasını bulabilsem:) sevgülüme de anlatıyorum gidicem ben diye, yapma etme diyo. yok koydum kafaya gidicem sana da yardım getiricem, gerekirse RTE'ye çıkarım diyorum(BAK) sonra ışınlanma makinasını mı buluyorum yoksa böyle yine bi inception bi yerden düşüyorum da bi rüyadan çıkıp diğerine mi atlıyorum orası tam net diil ama.

çat deryey ve buraynın uyuduğu bi odadayım. ama ölücem yani ağlamaktan uyanın falan diye. burayn uyanıyo ilk inanamıyo oha nasıl geldin falan diye ben diyorum ki inception oldu galiba başka bi rüyadaydım ama gerçekti de hakatten yoktuk dimi len biz, siz eylem falan yaptınız mı bilmem ne bişiler bütün soruları anlaması mimkin deil tabi. özere de yardım götürmem gerekiyo falan derken bi sarsıyo beni, "şimdi dur sen olduğundan ve aklının başında olduğundan emin olalım. kaç yaşındasın diyo".

22 diyorum. o an bi şimşek 22 diilim ki len ben. aha da rüyaymış diyorum, heryer yıkılmaya başlıyo ben de çok şükür uyanıyorum(bu da inception'ın allahı)

arkadaşım, rüyalar bilinç altının yansımasıymış oymuş buymuş. bu nasıl pis bi bilinç altı!

ay buarada bütün bu olaylar yaşanırken diyorum ki ben bunu rüyaysa blog'uma yazarım kesin, sonra diyorum ki şimdi ordan da takp edilirim. ilerde bişi olur yine benden bilinir. bunu rüyada deil gerçekte de düşünmüş olabilirim. allahım totemim de yok.

şu an çok tırstım.
:)

2010-08-22T19:26:00.003+03:00

biliyor musun tatildeydim.
yediğim içtiğim benim olsun gezip gördüklerimi anlatır mıyım bilmiyorum. sanki anlatmam zira bilmem ne günlükleri die başlanan ya da başlansın die an be an not tutulan tati/gezilerin bile yazıları ya bitirlemedi ya da başlanamadı. oyüzden bu sefer böyle demiş oluyım, büyük ihtimal yazmayacağımı da sen bilmiş ol.

corporate slave hayatıma biraz daha bronz ve biraz daha uçuklu olarak kaldığım yerden yarın devam edicem.
bir ara sana da yazacağım.
tatilde çok acaip yeni teyzeler tanıdım mesela. "the teyze" fenomeninin farklı boylarına mensup:)
böyle şeyler işte:)
gelicem.

sonradan edit: teyzeler tanıdım derken, tatilde bir yeşillik gölgesinde onlarla oturup örgü örerek ya da torun pışpışlayarak onları daha yakından tanıdım gibi mi oldu len? ööle olmasın:)
tdk büyük türkçe sözlüğünden bakıyoruz:
http://tdkterim.gov.tr/bts/?kategori=verilst&kelime=tan%FDmak&ayn=tam
burdaki ilk maddenin dördüncü fıkrası. bu benim tanıma fiilimin açıklaması. aslında tam bu da diildi, ama oldu o oldu:)

alternatif kariyer hayalleri arasında gidip gelen zihnim

2010-08-11T21:43:00.002+03:00

Bundan sonraki hayatımda wedding photographer ya da book binder olmak istiyorum, mimkinse ikisini birden. Bunlara önceden de olmak istediğim şarap ve likör yapıcısı, gezgin, kişisel rehber, gurme, shot bar sahibi ve benzeri seyler de eklenince baya parlak bir geleceğim olduğunu söyleyebilirim. Parlak da işte bi de popomu kaldırıp bunlarla ilgili bişiler yapmak gerek, internetten tutorial’lar blog’lar okumakla, ay bununla ilgili şu kitabı alıyım demekle olmuyiii:)

Wedding photographer dediysem, bu böyle yazııık her genç kız gibi beyaz gelinlik hayalini bu şekilde bastıracak heralde gibi şeyler düşünmeyelim, zira hazetmem döverim:) şöyle fotoğraflar çekmek, öncesinde konseptini belirlemek, her bir ayrıntı için uğraşıp didinmek, fotoları çekmek, gerekirse şoplamak, böyle çok acaip fotolar yaratmak istemekteyim. Hımm digital otomatik makinandan başka bi makinayla hiç herhangi bir foto çektin mi dersen? Yok çekmedim. Fotoshop programı mesela bilgisayarında var da bir kez olsun açtın mı, bir fotoyu siyah beyaz yapıp contrastını biraz oynamak dışında ki onu da office’in picture manager’i dışında bişiyle yaptın mı dersen? O da yok. Ama konsept bulurum çok deli, gerekirse öğrenirim de fotoğraf çekmeyi editlemeyi. Ne olacayydı:) beraber işe gireceğim arkadaş-lar- da hazır. Vallhi oldu bu iş:)

Book binding’e gelince kendisini bugün kesfettim. Uzuuyn zamandır türlü defterlere hastayım, geçen sene bir pasajdan aldığım deri kapaklı kilitli defteri dünyanın en güzel defteri adı altında buraya bile yazmış onunla da kalmamış önüme gelen herkese bakk dünyanın en güzel defterini aldım diye göstermiştim:) yani seviyorum, hele el yapımıysa tapıyorum. Bir baktım amazon’da konuyla ilgili zilyoon kitap, internette zilyon tutorial hem yazı hem video olarak. Dedim oldu bu iş:) yaparım ben bunu da. İşte en başta dediğim gibi ne kaldı? Popoyu yerinden kaldırmak. o da olur belki bi gün:)

Neise haftasonu gidilen yerleri yazacaktım. Başlıyım.

Inception: dünya alem sayfalar döktürdü kendisi için ama spoiler içeren şu resim beni benden alan. http://twitpic.com/2d8mj6 Ha begenmedik mi çok begendik o ayrı:)

Artiste Terasse: iyiydi hoştu ama hal yoktu iki bira içildi, kalkılmak istendi, kalkarken kredi kartı verildi ki hesap çekilsin, garson beyefendimiz yok çekemeyiz bu tutarı dedi. En sevdiğim. Olur mu öyle şeyle başlayan cümleler sonrası paşa paşa çekti. Ama bizi kaybetti.

Ranchero: hakkında baya güzel seyler okuduğum bir meksika restuarant’ı kendisi. Meksika olduğundan oohh acı acı çok güzel olacak diye nice zamandır ayarlamalar yapmaya çalışıyordum. Gittim gördüm yedim ama olmadı. O kafada yaratılan acıdan gözleri yaşartan müthüş yemeklerle karşılaşılmadı. Ama bir şans daha verilmez mi, verilir pek tabi

Trivial pursuit: gönüllerin şahı. Bir gece 4 kişi oynamamız lazım diye kadıköyde kapanan kitapçıların önünde, cadde tarafındaki d&r’lar aranıp kaçta kapanıyosunuz peki elinizde trivial pursuit var mı sorusundan, caddeye vardığımızda d&r’ın yerini hatırlayamayıp ikişerli gruplar halinde bulmak için sağa ve sola ayrıldıktan, zamanla yarışıp kendisini bulduktan, o gece sabah kadar bu oyunla kendimizden geçmemizden beri hepp başımızın tacı:)

Japonya medya sanatları sergisi: insanlar neler yapmakta azizim. Japon işte. Yarım saat vardı biz gittiğimizde kapanmasına. Yetti mi? Tabiki hayıvv:) gidin görün hatta beraber gidelim, zira tekrar gideceğim kendisine.

Venta del toro: ispanya gezimizden beri sangria’nın hastası, tapas’ın kölesi bi insanım. bu nefsi köreltmek lazım dedik, aradık bulduk. Ha mekan tatlı, terasında galata kulesini izliyorsun direkman, türlü ispanyol tadları ile oluşturulmuş menüsü de var, ispanyol tınılarında dekorasyonu da ama gel gör ki o sangria olmamış arkadaşım. Ama gidilir, çokça gidilir, hatta müzik de yapılıyormuş zaman zaman, onlara da gidilir.

cremeria milano: bilen zaten bilir bunu. İnanılmaz italyan dondurmacısı. İlk gittiğimde çikolata sosunuz neden yok diye ağladığımda kasada duran adamın çünkü ihtiyacımız yok diye beni paylamasını çabuk atlattım. Zira o dondurmanın içindeki çikolata cidden sosa falan meydan bırakmıyor azizim.

not: çat diye bitiririm, bazen:)

haftasonu notları yine yeni:)

2010-08-09T23:22:00.001+03:00

haftasonu notlarım pek renkli:)

beyoğlu afm'de inception,
cezayir sokağında Artiste Terasse,
caddede Ranchero,
evde trivial pursuit,
pera'da japonya medya sanatları sergisi,
kuledibi'nde venta del toro,
istiklalde cremeria milano

bol yemekli, içmekli enn sevdiğim haftasonu modeli:) her birinin ayrıntıları verilecek, ukalaca buna kesin gidin buna uğrayın bunun da önünden geçmeyin felan denecek.
ama galiba şimdi deil:)
öperim

çoklu kişilik bozukluğu

2010-08-04T16:14:00.001+03:00

bundan sonra hayattaki yegane amaçlarımdan biri; yol ortasında kendi kendilerine resimlerini çekmek isteyen grupdaşlara yanaşıp ver hadi ver ben çekiyim demek; fotoğraf makinasına hamle yaparaktan..

annenin, normalde annesiz yaşanan eve geldiği en çok nerden anlaşılır? buzdolabında yatay vaziyette artık 3. sıraya başlayan su dolu kola şişelerinden. maksat hararet yapan çocuklar souk su bulsun. portatif, ergonomik, dökümü kolay, nispeten az yer kaplar, kümül olarak efektif istiflenebilir.. ve bütün bunları içilmekte olan 1 litrelik kolaya bakarak kim düşünür; tabiki bir anne:)

insanın zihni ortalama 1,2 litre biradan sonra bir güzel açılıyor, esprileri şakalar, lafı gediğine oturtmalar, arada ağız kayabilir sözcükler yuvarlanaraktan birleştirilebilir, karşı tarafın anlamaz bakışlarına anlam verilemeyebilir ama agzından çıkacak ya da çıkan sözleri içinde çevirirken kendi kendine eğlenme hali super değil mi? allahım çok seviyore:)

şirkette deli gibi tereyağlı ballı ekmek yiyorum, kurumsal kimliğe hiç uymuyor biliyorum ama kendime engel olamıyorum, sabahları geliyorum bir tane, yeri geliyor öğlene dooru bir tane bazen öğleden sonra bir tane(sabah olanın dışındakiler hep opsiyonlu:P) allahım utanmasam daha da yerim. Bir de tost yaptırıyorum onu sıcak sıcak, yağ balın kaymaktan sonraki gözdesi onlar da bi yerde muhteşem ikili, bi de sıcak sandwhic ekmeğinde… yerken ağlamak istiyorum. Hatta şu anda da istiyorum, yemek istiyorum patlayana kadar yemek istiyorum:)

not: başlıkta kandırdım, evet. :)

is-te-mi-yo-rum

2010-08-02T23:44:00.001+03:00

Haftasonu notlarım çok parlak değil: bir memleket ziyareti, 4 saat gidiş, 5 saat dönüş, deniz, kum, ev, baba yemekleri, şezlong, arı, aynı yaz içerisinde defalarca yanan tenimin artık 8.kat olarak ama ilk gün heyecanıyla kızarması, 1 çınaraltı çayı, 1çift ayakkabı, bir sokak dürüm-ki ne özlemişim- türlü teyze tiplemeleri, ve babamın beni mütemadiyen uyandırmaya çalışması ile dolu bir haftasonu.

Pazar günü plaj ne kalabalık, yanımızda bir kaç “ahbap” bu lafı da kendimi bildim bilelim ilk kez kullanıyo olabilirim. Dude mu len yoksa ingilizcesi bu ağır havayı karşılamıyo mu hiç?. 3 yaşını başını almış çift –bu sözü de uzuuyn zamandır kullanmıyordum bak görüyo musun:)- başlarda ne tatlı bak bööle çift çift gelmişler hep beraber sözleşmişler aman da ne ii etmişler falan diye bütün insan sevgim içimde. Ama sonra o sevgi, enseme vuran güneş ve içlerinden sarışın ve sigara içmekten sesi çatal çatal olan hanfendinin o çatal sesi benim beynimin içindeki bir metal aksamda çiziktire çiziktire benle dalga geçmeye başlayana kadar. Bu uyanış noktam oldu, sonra bir farkettim, anam ne kasıntıyız yahu. Sevgi barış dostluk ve kömür kenti ereğli’deyiz epi-topu bu kasım kasım kasılma durumu ne- allahım süper ikilemeler kullanıyorum epi topu dedim!-

Bahsettiğim boyalı sarışın teyzem çok bilindik bir tip. Sarışın ve çatal ses dedim hemen de canlanmadı mı kafanda, doğruyu söyle? Bu iki özellik birleşince yanında bilmişlik de otomatikman geliyor. Çocuğunu zaptedemeyen bir anneye kınaya gözlerle bakıyor, ahhh şekerim ne yapacaksın, biz arda’yı büyütrken.. diye başlayan cümlelerde hep birinci çoğul şahıs üzerinden konuşup, yapıldığı anlatılan her aktiviteyi bir sevgi sarmalı halinde hep beraber yaptıklarının altını çiziyor, ordan atlıyor işte geçen hafta da çeşmedeydik şekerim çok ayağa düşmüşten dem vurup, yeni hobisi çanta örmeyi sanki o keşfetmiş ve caaanım milletimin onun bu aziz keşfi olmadan bir çanta örmeyi dahi aklına getirememiş olduğunu düşünüyor olacak ki, işte bu bölümünde de bir ters bi yüz yapıyorum ama bu iple çok "organik" bir hava veriyor gibi laflarla grupie’lerine örmekte olduğu çantayı sunup, aynı zamanda örgünün terapi etkilerini anlatmaktan da geri kalmıyor, yanında herkese yetecek kadar getirdiği evde hazırladığı sandwhicte kullandığı domatesi aldığı köy pazarını ve teyzeyi çok "pastoral" diye betimliyor, resmen içimde bir yerleri hatır hatır uyuz ediyordu.

Yazarken yoruluyorum dinlerken daha da fenayım. Zaten sıcak, şezlonga yaıldıkça yayılıyor yeri geliyor kenarlardan taşıyor ama bedenimi kaldırıp bir mp3 player kulaklığı takamıyorum. Hayır bi de mimiklerimi engelleyemez hale geliyorum ki farkederlerse üzerime sıçramaları ihtimalini şu an düşünüyorum. Fenaymış.

Neyse boyama sarışın çatal teyzemin gölgesinde kalan ahbaplarından çok bahsedemeyeceğim zira şu an anlıyorum ki ben bildiğin kadının büyüsüne kapılmış olacağım ki başka pek net bir ayrıntı hatırlamıyorum, kocasının da ne kadar aktivist olduğundan dem vurup, yerel yönetimin internet sitesine neler yazdığını ve beldiye başkanının eşiyle nasıl ağız dalaşına girdiğini aktivist oluşunu destekleyen örnekler olarak anlatmasından başka:)Bir de işte 3 çiftlerdi:)

O değil de deniz çok acaip bişi, böyle dalgalar, ilk girerken üşüme, aptal bi mutlu olma içindeyken, anlamsızca açılma sonra geri yüzme, işte denizin dibinde taklalar bişiler,

Farkettim ki sonu bağlayamıyorum,

Bağlamam gerekiyo mu onu da bilmiyorum

bi süre etrafta boyama çatal teyze sarışın istemiyorum.

nokta.

2010-08-02T02:02:00.000+03:00

yoktum, döndüm,
yakınım,
yeni post da yakın..
böyle de teaser.

azmettim

2010-07-28T19:46:00.002+03:00

Bazen insanın saçma salak bi şekilde basireti baglanıyor ya, normalde olmadığın kadar anlamsız bir hale bürünüyosun, ne yaptığını bilmez bi şekilde aynı hareketi tekrarlayıp duruyosun, basiretinin bağlı olduğu zaman dilimini atlatınca ise özgüven sıfır bile değil-gecen sene bu zamanlar mülakatlara gitme işini abartmış, gün aşırı kah o ofis kah bu ik şirketinde kendi üstn yeteneklerimi ve grup çalışmasına yatkın ve lider özelliklerini de içinde bulunduran yüce benliğimi anlatıp dururken, en olmayacak şirketlerden birinde bağlandı o basiret denen pislik:)

öyle ki, aynı yollardan geçmiş arkadaşlar bilir FMSG sektöründe her yeni mezunun en tepedeki hayali iki şirket vardır. bunlardan en kastıranı, oralara varmadan önce 1sınav, 9 essay, 2 ön mülakat aştıranına, mülakat için gittim. Ofislerinde her türlü kapıyı aşmak için elindeki dandik ziyaretçi kartını biyerlere okutman gerekiyor. Adam ofisinden çıkıp tuvalete giderken bile kaç yere kart okutuyor, ben bu zihniyeti anlamıyorum arkadas! Ama neyse:)

elimdeki ziyaretçi kartını öncelikle turnikelerden geçmek için kullandım! Çok iiydim, kılçıksız geçtim desem yeridir:P asansöre geldim, çaırdım, yetmedi bi de içine bindim, çıkmak istediğim katın tuşuna basıyorum bana mısın demiyor, yanımdaki nemrut kartı okutacaksın dedi, kartı bi daha kullanmayacığımı düşündüğümden çantamın en derinliklerine yollamıştım kiii yüzümdeki karışık ifadeyi gören nemrut hanfendi üfffffffffffleyerekten kendi kartını okutup “kaça” diye hönkürdü, hadi onu da atlattık ve asansörden çıkmayı başardık.

Şimdi asansörden inip koridoru geçince önümde aşmam gereken cam bir kapı arkasında da resepsiyonistlerin oturduğu desk vardı. Ben gayet kendimden emin ifademle-because it sells- yürüyorum aslında duramadığım topukluların üstüne-because it sells, too- kapıya geldim, açılırdı heralde diye düşünüyorum. çocuk saflığı denen şey var ya onun içine düşüp çıkmış durumdayım.

Neyse efendim o sırada aklım çalıştı bu pislik kartı burda da okutmam gerek heralde die ama okutucak yeri görmek konusunda biraz yetersiz kaldı o akıl. Gördüğüm bütün çıkıntılara, kapı koluna, cam kapının üstündeki koca wi-fi zone yazısı da dahil olmak üzere sayısız yere kartı okutmaya çalıştım. Bi yandan gülümsedim ki içimden ettiğim küfürler dudaklardan okunmasın. İçerdeki iki görevli de vücut dilleri ile bana slow motion gibi gelen hareketlerle yaaaandaaaoaaa işteeeee geriiiiiii gibi şeyler diyorlardı. İyice panikledim, wi-fi zone yazısına takıldım kaldım. ulen sanki hayatımda bu yazıyı görmedim, zone falan diyor ya elektronik bi dalgalar kesin burası diyorum, baska bişi düşünemiyorum. Basiretin bağlanması işte bu arkadasım. O an umarsızca kartı o wi-fi zone yazısına okutmaya çalışmak, içerdekiler yanda yanda yaparken aynı yerde takılı kalmak, kalmak da kalmak başka tek bir hareket yapamamak.

O görevlililerden biri artık illalah diyip gelip kapıyı açana kadar benim için heralde bir 38 saat falan geçmişti. Ve kapıyı açıp sadece vücut diliyle yandaki cihazı göstermesi ve gözlerime "hiç mi kurumsal şirket görmedin ve artı ne de bön bi insanmışsın sen" bakışları.. o topukluların üstündeki özgüven bırak yerlebiri, darma duman, toz duman, parça pinçik ve benzeri seyler oldu. Ben bunu unutamam.

Bugün de tekrar yad ettim zira serviste gelirken ön koltukta oturan kızcağız gözüne güneş geliyo diye perdeyi kapatmak istedi ön taraftaki perdeyi aldı, çekti de çekiyor. Ama bi yere kadar gelir o perde, arkadakini de çekip ortada birleştirmek için. kız o an en az benim kadar bön, durup durup öndekini çekiyor, güneş fütursuzca gözüne dalmaya devam ederken öffleyip tekrar çekiyor tekrar çekiyor düşünemiyor arkadakini de çekeyim diye.kendisiyle derinden empati yapabilmeme yardımcı anılarım olsa da o an bir aydınlanma yaşıyorum, şimdi ben o basireti bağlanan kişinin bön'lüğüne şaşıran karakterim ulen diyorum. kendimi biliyim.

yine de insaflıyım bir süre bekliyorum kendine gelsin aklını başına alsın, yazıktır hemen bozmıyım diyorum ama olmuyo. elden ne gelir, bu karaktere bürünmüşken daha fazla bekleyemem artık omzunu dürtüm tek kelime etmeden arkadaki perdeyi gösteriyorum. o bakış, ah o bakış...:)

"üzülme len ben de senin gibi oldum çooook ama bak şimdi azmettim görüyosun", demek istiyorum:) ama konuşursam büyü bozulacak, alaycı gülümsememi de takıyorum ağzımın kenarına.. ay olayın bu tarafında olmak da pek hoşmuş:)

zaten de kıza gıcıktım:)

haftasonu notları

2010-07-26T12:28:00.001+03:00

Cuma gecesi için uzun yol planları yapıp sonra yine ve herzamanki gibi o yola çıkamayışım, sıcaktan uyuyamayışım, evin heryerinde torba torba ağır ağır salınan boğucu havadan nefessiz kalışlarım ile edilen Cumartesi günü.

Kendimi minder koltuk kanepe yatak halı döşeme kalebodur banyo mutfak grubu içinde ordan oraya atışlarım içinde edilen Cumartesi akşamı Taksime gidiş için hazırlanma, basabas ve türlü makaslarla taksime ulaşan sarı dolmuş içinde popomu olduğundan daha küçük bir yere sığdırma çalışmaları, taksim, meydan istiklal hava sıcak, adını hatırlamadığım bir japon mekanında bekleyen yavrular, pek mahçup garson kız, atraksiyonlu tek kişilik demlikler içindeki bitki çaylarının tüketimi ardından, teksimde bulunması pek de imkan dahilinde olmayan açık hava, ama kalabalık-sesli-curcuna- olmayan bir mekan isteği, şans eseri bulma-neoclassic-, tabureler üstüne geçirilen 3 4 saat içinde tüketilen kişi başı 0.33, 1, 1.5, ve 2 lt biralar, yavrulardan birinin evine gidiş, artı biralar ve "orlando bloom, kate winslet ve benzeri insanlardan hangisine daha çok.." muhabbetleri eşliğinde doğan güneş,

uyku, sıcak, uyanış, sıcak, cihangirdeki kahvaltı mekanına-rafineri- yollanma, sıcak, klima hayali ile içerde oturma, siyah çerçeveler, ayna duvarda mirror mirror on the wall yazısıyla, kendi yarattığımız kahvaltı, köy ekmeği arasına peynir ve kurutulmuş domatesli tost yeni favorim, masa değiştirme ama mekanı birtürlü değiştirememe, monopoly, maşka nişantaşı teşvikiye semtlerine diktiğim 11 evleri teker teker kaybediş ardından iflasa sürüklenişim esnasında evlerine ev paralarına para ekleyen diğer yavrular, 7 ye doğru mekandan ayrılış, “sıradan insanlar” için beyoğlu sinemasına koşu, karın aç, filmde sadece görüntüler bi de araba sesi, bi de sessizlik, dayanabilme limitim yarım saat, karanlıkta kapıyı bulup dışarı atma kendimizi, görevli amcanın "zaten bu film sizin tarzınızda değildi" söylemiyle bizi ezip atmasına bile sinirlenmeme, elimde sevgilimin eli, sokaklar, çikolata şelalesi, çiğköfte, midye dolma gibi alakasız yemekler, aynı sarı dolmuş, eve dönüş, yorgunluk, sıcak, uyku, sıcak.

Bir hafasonu daha bitti.
Baya güzeldi:)

Ben hep.. #2

2010-07-23T09:35:00.002+03:00

Ben hep bişi izliyorum mesela lap-top’ta kendi başıma, arkada o devam ederken önde 32 tane tab açıyorum fire-fox tercihim:)

aynı anda hem how I met’te Ted Barney’e Robin hakkında verdiği derslerden geri kalmazken mesela bi yandan gitti gidiyor’da bilimum elbiseler bakıyor, markapon’da kaçmış fırsatlara üzülüyor, timeout istanbul’da ve biletix’te tam o laptop başında oturulan anlarda istanbul’da hangi aktiviteler kaçırılıyor diye hayıflanıyor, okuduğum bloglardan birinde adı geçen barın sayfasına göz gezdiriyor hem de ekşisözlükte mekan için neler yazdığını okuyor, heveslendiysem ilgili kişilere konu hakkında mail döşeyip hadi gidelim buraya diyor, konudan bağımsız kanepede gözüme çarpan dvd’nin üzerindeki aktör’ün kim olduğunu hatırlayamayıp üstüne bir imdb açıp merakımı giderip ama adamın sayfasındaki film listesinden izlediğimi hatırladığım bi filmin de sayfasını açıp aaa şurda şunla izlemiştik gibi düşüncelere gark olup, ay müziği de güzeldi heee diyip bilimum siteler ya da bilgisayarımda olduğunu düşünüyosam dünyanın en karışık bilgisayar folder’ı olduğunu idda ettiğim downloads’ımın içine girip şarkıyı bulup onu açıyorum. Bu sırada zaten izlediğim şey de bitmiş oluyo:)

Böyle bir denk gelme yok, bazen küçük evrenimin uyumuna şaşırıyorum:)

memnun

2010-07-20T23:51:00.000+03:00

"What did you miss most" , diyor cameron chase’e

House M.D., Bölüm 616

..biten evliliklerinin ardından, boşanma kağıtlarını imzalamadan hemen önce..

Hem de bu soruyu cameron'un “gece yarısı bilinçsizce kolunu boynuma atmanı seviyordum en çok” demesinin hemen ardından yöneltir chase, cameron'a.

Galiba film-dizi-lerde oluyor böylesi methiyeler bi tek
Zira insan oğlu, ayrılık üstüne kötüler herseyi, küfreder çok güzel, verip veriştirir ufacık şeye bile, nefret eder baya baya kendince, her yeni duygusal şarkıyla da tazeler nefretini.. bir süre.

ta ki çok sevilen gelene kadar

O geldikten sonra da eskiden bahsetmek yakışı-k-almaz zaten

Hiç olmamış gibi davranılır önceki ilişkiler..

Herkes memnun

Ben hep... #1

2010-07-19T20:43:00.004+03:00

Ben hep listeler yaparım, herzaman kendim de yapmam araştırırım, copy paste’lerle birleştiririm, bazen bulduklarımı uç uca ekler bazen de aynı amaç için oluşturulmuş olsalar da ayrı ayrı hallerde tutarım, unuturum çünkü aynı yolda ilerleyen başka liste-m-lerin varlığını değil ama nerde saklandıklarını.

ölmeden önce görülmesi gereken 372873 film, en iyi 832938 animasyon-romantik komedi-tarihi-macera filmleri, londra metrosu grafiği şeklindeki illustrasyonda adı geçen filmler, bıdıbıdı yılı gidememişolsamdahevesliydim film festivali filmleri, yakın arkadaşlarımın önerdiği oyüzden kesin severim die düşündüğüm filmler, sosyal medya mecralarında kişilerin status/duvar/twit/ileti/profil açıklaması/alıntı/blog tanıtımı-headline’ı-entry’si/ gibigibi bilimum serzenişlerinde hayat bulmuş alıntılarla, vuu güzel sözmüş/lafmış/cümleymiş/konuymuş diye beğenip izleme kararı aldığım filmer.. aklıma ilk gelen film listele isimleri mesela.

Ortak noktaları film oluşlarının dışında, -ucundan köşesinden tesadüfen izlenen bir filmle başlananlar hariç- tüm listelerin hep bir şeylerin daha iyi olacağı düşünülen gelecek için bekletilmeleri. Gelecek bazen haftasonu, bazen o akşam, bazen de belirsiz bir zaman dilimi bulutunun göbeği.

Gelecekte yapmak istediklerimin listesi oluşuyor bugünlerde yeni değil ama yine. Ben yazıyorum ama bi yandan da insanların imrenilesi hayat hikayeleri/ay falancadan duydum-şurda okudum-bizim bi arkadaşın bilmem nesi-osu-busu-şusu da şöyle yapmış böyyle mutluymuş cümleleri/ filmlere konu egzantrik-romantik-tesadüflerin mucizelerle sonuçlandığı-acı bitse de vayy be nasıl da dolu dolu yaşadı dedirten hollywood-bollywood-yerli-bağımsız üretimi hayat hikayeleri beni etkilemiyor değil.

Bir gün im juli’deki yola çıkıp çektiği otostopa duran araç nereye gidiyorsa yolunu o tarafa çeviren kız olmak istiyorum, bir gün işini bırakıp Uganda’ya yerleşen pigmelerle dans blogunun sahibi, bir gün tatil planları yaparken bozcaadada baktığım bağ evlerinden birinin tanıtımındaki turist olarak gelip adaya yerleşme kararı alan pansiyon sahibesi, bir gün konser organizatörü, bir gün metropol insanı ordan oraya koşturan toplantılardan başını kaldıramayan ama iş çıkışında da sosyalleşmek için enerjisi olan, bir gün de diyorum ki yok ben şöyle gezgin olıyım sadece yaşlanınca da gezgin zamanların anılarının yazıcısı.

Liste yine uzuyor/farklı başlıklara ayrılıyor/dağılıyor/ dağılanları bir yerlerde unutuluyor...

ama yeni maddeler ekleniyor, hevesle
Zaman dilimi yine belirsiz..
olsa da heyecan veriyor:)

hikaye

2010-07-15T20:29:00.003+03:00

"Bir gün bir kitap okusam da hayatım değişse" mesela. Kitaptaki hikayenin peşinden gitsem. Sırt çantamı kapıp hikaye mekanına doğru yola çıksam öylece, geride bıraktığım hayatı düzenlemek zorunda kalmadan.

Ya da bi film izlesem de yönetmenine aşık olsam, filmi için. hop şehrinde buluversem kendimi sabah kalktığımda, akşamdan yola çıkmış olsam mesela. Bi pijama olsa çantada, bi tişört yedek, bi de dvd’si hayat değiştiren filmin. O da beni beklemiş meğer bunca zaman, filmleri hep beni bulmak için...

Bir tatile çıksam bi ada olsa mesela, ya da sessiz kalabalık”sız bi koy. Ah ne güzelmiş buralar diye yaşamaya başlasam tam orda, şarabına aşık olup mesela, ya da gece yarısı denizden gelen esintisine. Denizin ortasında kursak soframızı sevdiğimle, ayağımız suların içinde. Tam ortasında kare beyaz masamızın ufak rakımız, tek derdimiz buz bittiğinde kimin kalkıp getireceği, onu... sesler esintiye karışsa, ne güzel bir şarkı olsa dudaklardam dökülen ince ince.

Hancı gibi bişi olsam mesela, tam da o bahsettiğim kalabalıksız koyda mesela. Her gelenin hikayesi ile dolsa günlerim.. ben de kendi hikayemi koysam bi köşeye, kendi yaptığım şarabın testisinin yanına mesela. isteyen için getirsem köşesinden.
Bi hikaye olsa işte tam orda. benim olan bi hikaye. dolu bir hikaye.

corporate vicious circle !

2010-07-12T21:32:00.000+03:00

pazar pazartesi salı çarşamba perşembe cuma cumartesi pazar pazartesi...

2010-07-12T01:21:00.000+03:00

Balkonda oturuyorumHatta aslında balkonda minderlerde seriliyorum, 8 aydır dream home’dayım bunu ilk kez yapıyorum, oyüzden huzurdan, esintiden, sevindiriklikten sarhoşum.. hatta belki biraz da biradan:)

Playlist’te Anneke söylemekte “somewhere” diye , ulen oturduğum yerden de yıldızlar gözükmekteymiş ki.. çok acaip..Pazartesinin bunalımı varya zaten bünyede, üstüne facebukta yıllaaar önce oluşturulan albümlere referans vermesi yine faceuk’un, beni aldı götürdü.. o referans verilen albümlerden yola çıkılıp nice albümler karıştırıldı bilgisayar ortamında da olsa.. sonra yıllıklar açıldı, yetmedi cd’leri bile takıldı pc’lere.. kargo’dan varlığını bile unuttuğum ama windows media player’da library ve shuffle olarak tuttuğum play listimden aniden fırlayan “yıllar sonraaaa” isimli şarkı eşliğinde acaip zamanlar hatırlandı..
Sonra duruldu
Ya da durulmadı
Bilinç akışı vardı zira, aktı o bilinç ama yazarken hızına yetişilemedi, zira bi yıldızın göz kırpışı denen ve bizzat şahit olduğum bir zaman dilimi içinde ne düşünülenler aktı gitti..

Sonra playlist’te shuffle çalan şarkı benim yerime seslendi saçma sapan “where is my mind” diye... film maratonları olurdu okulda.. fight club’ı orda izlemiştim sanki, 10. dk’sında gidip, biryerler bularaktan kendime..film maratonları, sabaha kadar olurdu türlü filmler sabaha kadar peş peşe.. galiba hiç kalamadım sonuna kadar.. ya da başından da başlayamadım aslında.. geldim gittim ara ara..

Sevgili ile birlikte tanındı kim ki-duk.. bin jip.. maratonda diil ama onun gösterimini yaptığı bir sinema gecesinde..Gafsa.. şarkısı filmin.. yok bu sefer playlist’imden çıkmadı tabiki, ben arattım, buldum.. mükemmel.. hele balkonda, hafif rüzgar, yıldız, huzur.. bu sarkyı kaç günler dinledim ben..
4 kişilik odam vardı, bir yatağım tavana yakın, altında bir masam, laptop’um gündüz gece yatagımda ya da masamda mesken tutan, 8 gün arka arkaya araya hiç başka şarkı sokmadan araya çaldığım şarkılar bilirim... oda arkadaslarım da bilir; dayanamaz kulaklıklarımdan taşardı çünkü biyerlerde bi ezgisi bi dizesi. Durdurdum şu an, daha fazla akmasın o bilinç:) Üniversite güzeldi be..Dertsizdi, kedersizdi, sabah kalkıp gitmiyim be şu derse denendi.. salatalık ve barbunyaydı, sıcak biraydı konserlerde, çimendi, havuzdu, wow’du bazen,çokça yataktan çıkmamaydı, bazen de yatmama, study’lerde sabahlama nadiren amacına uygun olaraktan, nutella ve tost ekmeğiydi, Pazar sabahları avrupa yakasıydı, ender üşenilmeyen akşamlarda şöyle bir göle yürümekti, servise yetişmekti hem okuldan çıkmak hem okula varmak için..

1 sene geçti ya, aklım, zihnim benliğim galiba en çok bunu kabul edememekte..Şimdi işte kurumsal dünyanın insanları olduk ya bir köşesinden hepimiz, bir yerlere saçıldık ya, terliklerle kapısını çalamıyoruz ya birbirimizin.. of çok fenayım!
Bi de her yanda sesler var, para biriktiriyoruz kurumsal hayatta, kredi kartlarımızı yatırıyoruz işte, taksite felan giriyoruz ki çok acaip, haftasonlarını bekliyoruz bi de istediklerimizi yapmak için.. daha fenası yıllık izinleri.. planlıyoruz her seyi, sabahları 6 ya da şanslıysak 7 de kalkıyoruz, bir yumurtayı sütle çırpmayı söz konsuu şarkıdan zaman zaman hatırlayıp yüzümüzü bile yıkamadan evden çıkıyoruz..
öğlen olsun sonra, sonra da akşam.. aslında bazen vallahi de işimzi seviyoruz.. ama yine de Pazartesi bunalımından kurtulamıyoruz!

NOT:Bozcaadaya daha hiç gitmedim.. ama kendisine yerleşmek istiyorum, diyorum ki bi evimiz olur, şarabımızı yaparız, ya da likörler çeşitli.. bi de mezeler mesela.. artık duyan gelir buralardan da! :)

yes, it's me, but I can live with it:)

2010-07-11T17:37:00.002+03:00

2010-07-10T21:39:00.003+03:00

For long you live and high you fly
And smiles you'll give and tears you'll cry
And all you touch and all you see
Is all your life will ever be
Run, rabbit run
Dig that hole, forget the sun,
And when at last the work is done
Don't sit down it's time to start another one
For long you live and high you fly
But only if you ride the tide
And balanced on the biggest wave
You race toward an early grave.

ghostbusters, psycho killer, inglourious basterds ve terbiyesiz kertenkele

2010-06-24T20:33:00.002+03:00

EY OKUYUCU, ÜŞENMEDEN OKU! :)

Salı akşamı, yataga gitmeden bööle minderlerin üstünde aman efendim olmayan paramla şimdi nereye gitsem die ucuz uçak bileti bakıyor idim kendi kendime sağ tarafımdaki bir kıpırtıyla irkilip eş zamanlı "leann ne o kertenkele mi?? Evet kertenleke? Ne işi var onun ? Allahım bi de eşek kadar rengi de garip ay minderin altına mı girdi krtenkele, camdan mı geldi acaba, yumurtladı mı bi yere, arkadaşları da biyerlerdeler mi..." soruları beynime bildiğin üşüştü ama neise ki mikemmel bi insan olduğumdan aynı anda çığlık atıp ev ahalisini de ilgisini çekmeyi başarabildim:)

önce kardeşimin daha sonra da sevdiceğimin olay mahaline gelip sözkonusu minderi kaldırmasıyla ghost busters modundaki gecemiz başlamış oldu.

şu satıra kadar pek cici sürdürdüm sanıyorum yazımı .. here comes the dirty part:P

minderin kaldırılmasıyla fıtır fıtır salonun karşı köşesine koşturan, utanmadan bi de kuyruğunu bıdır bıdır sallayarak bu aktiviteyi yapan bi de ayıptır söölemesi ama b.k rengi kertenkele için bi sen eksiktin dağınık evimizde serzenişiyle dolup taşarken ben, peşinden cengaver gibi atılan sevdiceğimin aklından o an neler geçiyodu bilmiyorum:)

o utanmaz kertenkele koltuğun arkasında yok oldu, o bölgedeki bütün dergi sepetleri, minderler ve koltuk tek tek yerinden oynatıldı ama kertenkelenin izine raslanamadı taa ki aha orda nerde işte şurda konuşma bulutlarına kadar:) sonrai fıtırfıtır koşmaktan yorulmuş olacak ki, kendisini hunharca içine çekmeyi düşündüğümüz elektirkli süpürgeyi salona taşıyana kadar herhangi bir fiziksel harekette bulunmadı. O süpürge salona taşındı, fişini takmak için priz bulundu, o prizin önündeki koltuklar çekildi, prize takıldı pozisyon alındı ulen saatler geçmiyor sanki:) sevdiceğim bir ghost buster edasında elleri arasında süpürgenin borusu ayagı süpürgenin düğmesinde pozisyon aldı, tam ileri atıldı kii bizim terbiyesiz yine olanca hızıyla duvardan yukarı tırmanıp 83938921839 yaşındaki ve artık duvarla bütün olmuş klimanın arkasına girdi. PES!

başta çok takmadık bu aktivitesini zira dönüp dolaşıp çıkacaktı neden olsa.. Ama olmadı! o klimanın arkasından çıksın diye önce biraz vuruldu klimaya, sonra saç kurutma makinasından sıcak fırtınalar estirildi klimanın içine dooğru, sonra klima açılıp takır tukur seslerle çalıştırıldı kii hayvanoğlu hayvan bi rahatsız olsun da fırlasın dışarı, biz de icabına bakıp yatalım yahu sabah iş güç bizi bekler:) bütün bu offensif hareketlerimizi adam bildiğin takmadı arkadaş! Kendi kendimize önde klimayla haşır neşir olan sevgilim, biraz arkasında süpürgeyle hazır konumda bekleyen ghost buster mertebesine yeni ulaşmış kardeşim, daha arkada da verdiğim taktiklerle değil ama korkudan üzerine çıktığım sandalyeyle devleşen ben gecenin bilmem kaçında baya komik görüntüler içerisindeydik. sonra dedik ki yok biz bu klimayı yerinden çıkaralım, ve üzeyir kucakladı klimayı, kardeşim de daha sıkı sarıldı süpürgesine refleksler gerildi gören sanır ki acaip şeyler yakalıycaz.

Klima yerinden çıkartıldı ama 743284782 yaşında olduğundan bahsetmiştim ya, bu yapısı itibariyle zannediyorum zatı muhterem tek bir parça halinde üretilip, binanın yapım aşamasında ilgili yerine monte edilmiş bi daha da kendisinin hiç bir suretle yerinden çıkarılmayacağı düşünülmüş olacak ki, biz o klimanın duvarla bağlantısını kesemedik. ya sabır çeken üzeyir ve kardeş sigara üstüne sigara yakarken benim sandalyenin üstünde durmaktan ağrıyan bacaklarımın yerini alan dizlerim de artık acıyodu. Böyle ızdırap ben ne duydum ne gördüm:) klima onu tutan borulardan sarkıtıldı başaşağı yine gık demiyor terbiyesiz, vuruldu, sallamak suretiyle kertenkele için ufak çapta depremler yaratıldı deliklerden sapıkça sigara dumanı üflendi ama yok, yok oğlu yok:)

parlak fikir sevgiliden geldi, "korktu o, sen olsan çıkar mısın bunca seste, sessizce bekleyelim!" Diye..

Bu sefer ışıklar karartıldı göz klimanın silüetinde herkes stresle yeni bir sigara yaktı, saçmalığın daniskası anlar yaşıyoruz!:) yarım saat falan bekledik belki, olucak şey diil saat 3 oldu sabah 6 da kalkmam lazım zaten! Ve nie uykusuzum sorusunun cevabını kime anlatsam inanır sorarım size!:) yaa çıkmıştır o biz görmeden demek yerine ölmüştür lan belki içerde ya da hala saklanıyordur hücrelerden birinde tesellisini hepimiz daha çok tuttuğumuz için(çünkü diğerinde yakın bir gelecekte evin herhangi bi yerinde kendisi ile burun buruna gelme ihtimali var) dedik ki biz bu klimayı saralım çıkamasın içinden ve yatalım, hayır klimayı tamamıyle sökebilsek borularından atıcaz dışarı kalsın sabaha kadar kapıda ama o da olmuyor..

en son annemin zamanında özenle nevresimleyip yogran haline getirdiği bir battaniyenin söz konusu nevresimini sökerken buldum kendimi. Biyandan kardeş ve sevgiliye klimadan gözünüzü ayırmayın derken bir yandan bildiğin salondaki cesetimize torba ayarlıyor gibiydim. sonra bir de ip bulundu ama kafalar zehir gibi çalışıyor, ip nerden bulucaz aaa işte şööle bi koli vardı onu açtıydık da ipi vardı bilmem ne.. gecenin sonunda nevresimlerle paketleyip koli ipleriyle düğümler attığımız, terbiyesiz kertenkelenin bir yerinden sızmayacağından emin olduğumuz kocamış klimamız baş aşağı salonun bir köşesinde sallanıyordu.

Hey gidi yılların kliması diye cümleler geçiyor içimden ama tutuyorum kendimi yine..

elindeki süpürgeyle ghost busters karakterinden sıyrılmayan kardeşim ve bir inglourious basterds brad pitti kıvamındaki ben ve "süpürgeyle uğraşmıcaktık direk öldürücektim abi ben onu" diyerek saykokiller ismini uygun gördüğüm sevgilim ve salonun bir köşesindeki yeni kişiliği ile arzı endam eden klimamız ve içinde çok derinlerde biliyorum ki korkudan tirtitr titreyen ama terbiyesiz kertenkele işte bu beşli, aylar sonra dönülen blog için biçilmez kaftan olmadı mı sorarım?

o diil de bizim terbiyesiz kertenkele nezdinde diğer hemcinslerine de sesleniyorum "bize bulaşmayın bebeğim" ben okadar diyim:P

döndüm dolandım yaşadım uyudum süründüm gerindim serildim zıpladım yerimde duramadım yerimden kalkamadım, gittim ettim ama bak geri geldim

2010-06-24T00:08:00.003+03:00

Son kii üç;

Bu çok gazlı bi başlangıç cümlesi diil miydi? Cümle de diil de aslında, girizgah diyelim hadi uzatmadan.

Son kii üç, geri döndüm arkadaşlar:)

böyle template'ini falan da deiştidim blog'umun, ki görülsün gazdayım:)

ama şimdi daha çok uykulu muyum diyerek,

günün şarkısı ile ayrılmaktayım:)

don't need another resolution

to feel as though i'm going somewhere, somewhere.

network siteleri, dünü bugünü yarını:P

2009-12-26T16:49:00.004+02:00

Yonja diye bir olay vardı eskiden, eskiden diorum gerçi ama baktım hala varmış yahu:) hatırlıyorum üniversitenin hazırlık yılında üye olmuştum bir süre facebuk kıvamında takılmıştım ne yalan söyliyim:P ozamanlar ööleydi ama:) sonra da unutmuşum varlığını bile şimdi nedense aklıma geliverdi bir bakiyim hala duruyor mu diye.. vee dünya üzerindeki bütün şifrelerimin aynı baz üzerinde kurulu olması sebebiyle ilginç bir şekilde pat diye girebildim nuhnebi’den kalma yonja hesabıma:)

Böyle şirin şirin bir kendini tanıtmalar, uzun uzun sevdiğim filmleri yazmalar, nüktedan birkaç şarkısözü veee daha da güzelii yanlarından kırpılıp kare içindeki dier insanların saf dışı bırakıldığı profil fotoları.. çok acaip şeyler:)

Ve sitede online kaldığım yaklaşık 7 dk içinde 4 sap arkadasımızdan gelen “customized” mesajlar:S vallahi çok acaip bir dünya.. online kişi avına çıkılıp, hazır mesaj taslaklarındaki isimler değiştirilip patır patır olası hedeflere gönderiliyor anladığım kadarıyla.. aha da 5 oldu:P ama bu pek “customized” değil daha bir “mass marketing” ile karşkaşıyayım.. ayy buraya kopyalamazsam galiba çatlayabilirim.

"MERHABA...
ŞİMDİ SANA ÇOK ZOR Bİ SORU SORCAM
BU MESAJI YAZANLA İLGİLİ DÜŞÜNCEN NEDİR
A)AKILLI BİRİNE BENZİYO KONUŞMAYA DEĞER GALİBA
B)BİRAZ YAKIŞIKLIYA BENZİYO KONUŞMAYA DEĞER GALİBA
C)HEM AKILLI HEM BİRAZ TİPİ DÜZGÜN DAHA NE OLSUN
D)ACABA KONUŞMAYA BAŞLASAM MSN DE İSTERMİ
E)TAM BENİM KAFADAN MSN DEDE KONUŞULUR BUNLA
F)HİÇ BİRİ DEMEK İSTİYOSAN BU SEÇENEK SEN MUTLU OL DİYE VAR"

Arkadaşın akıllı gözükmek konusundaki takıntısı ile atılan mesaj pek bir uyuşmasa da naapıcaksın, o sap bir türk genci ne de olsa; elden ne gelir

O değil de benim gibi bir çok kişi unutmuş sanıyorum burdaki hesabını zira arkadas listeme baktığımda insanların profillerinin en az benimki kadar içler acısı bir durumda olduğunu gördüm ve evet rahatladım. Ama asıl olay; bitmiş üzerinden bayaa da zaman geçmiş ilişkilerin yaşandığına dair kanıtlar bir şekilde bütün sanal dünyadan silinir ya, facebuka eklenmiş resimler kaldırılır, wall’lara yazılanlar, eklenen gerzek applicationlardan gönderilen sanal şirinlikler, in a relationship with.. ibaresi, hersey hiç olmamış gibii silinir yeni temiz bir sayfa açılır ya artık hangi network kullanılıyorsa orda.. işte burdakiler kalmış. Bir arkadasımın mesela bu nadide sitede çocğun ismini profilinin her satırına yazmak suretiyle haykırdığı, 8492389 çeşit birlikte “profile picture” ı koyduğu aşkı artık bitti.. iki taraf da o zamanlardan beri sanıyorum ikişer sevgili değiştirdiler ama bu zavallı site öyle bir unutulup hayattan çıkarılmış olacak ki burdaki kayıtlar hala ilkgün mıçmıçlığında:) bir klişe vardır ya insanoğlunun yaptığı bütün konuşmalar evrenin bir köşesinde kayıtlı kalır, silinmez falan diye.. şimdi bunu bilemiycem ama şu an yeni bir klişe çıkarmak işstiyorum ortaya: "meğer bir gazla ordan burdan heryerden silinen eski ilişkinin izini geç bütün mıçmıçlığı nekadar uğraşılsa da en az bir sanal meblada kalıyormuş azizim:)" aha da bunun üzerinde kafa yorulsun artık:P

Buarada gelen mesaj sayısı 10 olmuş, çok üzülüyorum ben bu gençliğin haline.. o değil de zihim aydınlanıyor iki hesap daha vardı bu tarz sitelerde dur orda da giriyim bu sosyal deney olayına, gelişmelerle karşınızda olacağım efendim:P

Esenlikle.. :D

foto kaynakça: http://zendar.deviantart.com/art/alone-in-the-crowd-13885819

serzeniş... bitmeez:)

2009-12-23T00:16:00.001+02:00

http://kucuklucy.blogspot.com/2009/05/omrum-yollarda-noluyoruz-be.html yazımdaki "Ömrüm yollarda noluyoruz be" başlığımı atarken aylar önce içimdeki sinir haddinden fazla olmuş olacak ki, bitakım güçler tarafından hıımm demek bukadar söyleniyorsun ozaman al sana gelecek de böyle olacak gibisinden bir ültimatomla karşılaşmışım sanırım ben farketmeden. Farketmeden diorum çünkü aynı güçler sevdiğim bir yerde, aslında jeopolitik konumu gayet güzel, kirası da uygun, arkadaslarıma da yakın, iş servisinin de yakından geçtiği bir ev bulmamızı sağlayarak kararı sanki ben vermişim ve isteyerek yapmışım gibi olmuşum amaa aslında ben bunca el verişli ve güzel koşul bir araya gelince resssmen itilmişim bu evi tutmaya işte o güçler tarafından:P bostancı bahçeşehir arası bilmem kaç km’yi sabahları 1 akşamları çıkış saatime göre 1 le 2.5 saat arası gidip gelirken öğrencilik zamanlarında(kendileri artık çok geride:)) o yollara ettiğim küfürler aklıma gelsin de o aklım aynı zamanda başıma gelsin die sanırım.

Velhasıl bugün yine 6.20de geçen servisime geç kaldım, 8.15te kadköyden kalkan servise yetişmek için yine taksilere atlayıp sabah sabah ankaralı bilmem kimin “elindeki mendile de tıp tıp pıt vay aman” gibi sözleri olan ya da benim sabah salaklığımda tamamıyle zihnimde ürettiğim şarkının eşliğinde servisin geçerken uğradığı e5 üzerindeki benzinliğe yine güç bela attım kendimi. Sonra o doyamadığım uykumun yine doyamadığım bir parçasını servise bindiğim andan şirket kapısına vardığım ana kadar kafam yana düşerekten düşerekten her defasında uyanarak amaa istifimi hiç bozmayıp kaldığım yerden devam ederekten geldim işe. Sonra işgüçişgüçişgüç taaa 21.50de falan çıkıp şirketten aynı güzergahı takip ederekten eve varığşımı çok üstüne basaraktan anlatmayacağım ki sözkonusu güçler yine alınmasın:P

O değil de:

Yarın akşam da okulumda yılbaşı partisi varmış.. heyy gidi son 5 senedir bir kere bile kaçırmamıştım kendisini, ama kapitalist düzen beni bu senekini kaçırmaya mecbur edecek gibi gözüküyor.

O da değil de:

1 kadın 1 erken bayaa iyi. 37 mi 38 mi bu civarda bi bölümünde bu sabah yağmur var istanbulda şarkısını “mustafaaaa yağmur var istanbulda” olaak söylemelerini bahane ederek sevgili arkadasım mustafaya da burdan el sallıyorum:P hohoho

Ayrıca bir de

İrmik helvası ne güzel bi yaratıktır. Hani dondurmalı olanla aramdaki müthiç çekime hiç girmicem ama normal sade irmik helvası da ne kadar sıradan gözükse de kalbimde zihnimde beynimde ayrı bir yeri var. Bu akşam mesaide yemek sipariş etmemimizi fırsat bilip bir şekilde o siprarişlerin arasına soktuğum ortaya gelen 3 kase irmik helvasının 2’sini yiyerek benliğimde bahsettiğim irmik helvası için ayrılmış bu nacizane “yeri” iş arkadaşlarımın da gözleri önüne sermiş oldum sanıyorum. Kalan 1 kaseyi hamile olan müdürümüz evine götürdüğünden 2 ile sınırlı kalmış olduğumu ama yine de aç gözlülük yapmayıp isteyenlerle birkaç kaşık da olsa paylaşımda bulunduğumu söylemeden geçmeyeceğim. Evet maşallahım var.

kaynakça:P: bundan sonra bööle;)

http://insideme.deviantart.com/art/Road-we-take-together-93628482

http://failed-romance-x.deviantart.com/art/Little-Round-Tummy-96894181

pazapazar

2009-12-20T20:39:00.001+02:00

Klasik bir elim ayagım tutmuyor modundaydım bütün gün yine, hayır akşamdan kalma da değilim neyin nesi ola ki bu durum. Kayseri pazarı isimli bir dükkanın önünde yazan "yorgunluğa ve halsizliğe çözüm" yazısı bir umut olsa da birkaş dakikalığına içimde, içerdeki adamın çözüm olarak pekmez öne sürmesi aynı moduma geri döndürdü yeniden beni. Hafta boyunca Pazar günü için yapılan türlü türlü plan ancak bukadar yalan olabilirdi sanırım ve Pazartesi sendromuna bukadar çabuk bırakabilirdi insan kendini.

Neise ki şebnem ferah’ın yeni albümü çıkmış. İnsanların nicklerinde, iletilerinde facebuk status’larında birden bire türeyen istiklal caddesi kadar sözcükleri artık bir anlam kazandı benim açımdan:) albüm hemen edinildi, zaten edilmeden önce de türlü video sitelerinden replay yapmak suretiyle bütün şarkıları 5er kereden falan dinlenilmişti bir gün içerisinde, ama işte bu istiklal caddesi kadar heralde bir 25 falan oldu. İstiklal caddesi kadar şarkısının istiklal caddesi kadar diye çığırılan bölümünü sevmeyişim bu hareketimle ters düşsede, sözkonusu söz dışındaki her bir satırına ezgisine hayran oldum. 9 ocak’ta da hemen dream home’un yakıncağızında da konseri varmış ki kendisinin nasıl güzel oldu belli değil şebnem ferahı bir türlü canlı dinleyemeyip üzülüp duran kızcağız için ki kendisi ben oluyorum. Linki de burda : http://www.biletix.com/event.htm?id=LKJA1

aynı heyecan olmasa da çok benzer bir heyecanla dün de vega konserine gitmek için yollara düşmüş idik. 23.30 civarı taksime gelip amann geç kalmayalım diye bir gazla koşar adım meydandan odakuleye kadar yürüyüp o da yetmedi yeni yetme gençlerle bir kuyruğa girip kapıdaki moron adamın bileti olmayan sıraya girmesin incisinin ardından “bilet kalmadı mı?” masumane sorusuna yine hödükçe yok bilet sorusuyla elimiz ressmen böğrümüzde kalıverdik öylece. Halbuki ne de güzel olucaktı bu sabahların bir anlamı olmalı diye serzenişlerde bulunurken.. bronx’taydı efendim konser çok önceleri birkaç kez gitmişliğim vardı ve açıkçası allahın unuttuğu bir yerdi kendisi, ama kafepi buraya da el atınca küçükbeyoğlunda görmeye alışmakla kalmayıp soğuduğum hevesli aynı zamanda tikky alterno gençlik buraya da bayaaa bir akın etmiş kuyruktan gördüğüm kadarıyla, halbuki biz bir arkadasa bakıp çıkacaktık:P

öölesine kanalize olmuştuk ki dün akşam o konsere gitmeye gidemeyince ne yapsak bilemedik life rooftaki tikky 90’lar partisinden, herhangi bir türkü bara, kemancıdaki ogün sanlisoy konserinden balanstaki woo hoo grubuna kadar geniş bir seçenek yelpazesini değerlendirip hepsine bir bahane bulduktan sonra 00.10 seansına sinemaya gitmeye karar verip nispeten sakin bir akşam geçirdik. Avatar filmi hakkındaki entelektüel yorumlarım sevgilimin yorumlarından çakma olacağından o kısmı es geçiyorum, üç boyutlu gözlük benim başımı ağrıtıyor diyorum. Ama ne biliim filmdeki o kutsal ruhun (Eyra) etrafta dolaşan tüy gibi beyaz parçaları (ki Neytiri’nin deyimiyle “very pure spirits”) ışıl ışıl gözünün önünde uçuyor gibi olurken bayaa da güzel oluyor o ayrı:)

döndüm geldim

2009-12-19T13:55:00.002+02:00

Coming soon dememin bile üstünden bayaa vakit geçtikten sonra nihayetinde işte geldim burdayım.

Hayatım düzene girince yazarım die düşünüyordum, ama kendi çapında bir düzene girse de hersey ben bitürlü oturup yazamadım.

Peki ya neler oldu

Efendim 25 eylülde işe başladım

5 kasımda da planları kaçç zamandır yapılan dream home kuruldu içine girildi öölesi yerleşildi ki tatil günleri bırak içinden çıkmayı, içindeki odadaki yataktaki yorgan altındaki meskenden bile ayrılmak için bayaa eforlar sarfedildi, zaman zaman o eforlar yetmedi 24 saat resmen aynı meskende geçirildi.

Bir de yaşlanıldı

Öğrencilik ne güzelmiş azizim:) ben nie bi tarafımı yırtmıştım ki iş buluyım da buluyım die? Şimdi buldum ama nie yırtındığımı unuttum ii mi:)

Bir iş bi de ev istiyordum ya ben hep, işte ikisi de oldu daha belamı istemiyim lafı fix repliğim oldu, eve şunu da alalım bunu da alalım, musluk akıyo onu yaptıralım, kirayı unutmayalım, doalgazdan tasarruf edelim, kombinin tamir parasını kiradan düşelim düşünceleri ve aksiyonları ilginç bir şekilde hayatımın ortasına gelmekle kalmadı baya baya yerleşti. Sonra bulaşıklar birikti, sabahları evden acleyle çıkarken ortaya saçılan kıyafetler de birikti; ama mutfak musluğundan akan damlalar birikemedi bitürlü, zira evden çıkarken birikmesi için altına koyduğumuz kap biz evde yokken taşar diye korktuk oyüzden o birikmedi işte:) bayatlayan ekmekler birikti, çürüyen meyvalar, zaman zaman bi tencere pilav üstünde üreyen küf de birikti amaa ona çok izin vermedik(valla bak:)), görülmek istenen ama bişekilde görüşülemeyen arkadaslar da birikti, yapmak istenen şeyler, uyumak istenen saatler birikti daağ oldu. Ve yollarda geçen saatler.. sabahları 6.20de geçen servisime yetişemeyip işe geç kaldığım günlerin sayısı da bayaa birikti. Yapılmak istenen yemek tarifleri birikti ama biryandan akılda kalmayıp yapılıp mideye indirilenler de birikti ve bu olay akşamları taaa 9da 10da gerçekleştiği için bu yenenlerin vücudun muhtelif bölgelerinde yağ şeklinde depolanma hadisesi de bence bayaa biriktiJ bu birikime biryandan ayrı bir yerde önlenemez bir halde biriken boş bira şişelerin etkisi olmadı değil, göbek kısımlarında iki birikim birleşti aman da ne güzel etti:P

Bence cümleler de baya birikti ama şimdilik bitti

Hadi sii yu.. iişallah dinimiz amin;)

daha ne diyim?:)

2009-11-13T12:16:00.002+02:00

valla bak:)

yok böyle bir otobüs!

2009-08-24T12:44:00.006+03:00

Foça Rock tatili aktivitemiz üzerinden 1 hafta geçmiş olmasına rağmen en azından renkli otobüs yolculuğumuzu anlatamamış olmam içimde derin bir yaraydı inanın. Şimdi her nekadar o renkli ve atraksiyonlu otobüsü tam olarak tasvir edemeyecek olsam da azmettim yazıcam.
Öncelikli olarak bu otobüsle tanışmamızın hikayesini bullet pointlerle gözler önüne sermek istiyorum ki *foçarock tatili resmi sitesine girilir *bu sitede ilan veren rock kardeşlerimizden biri random olarak seçilir * kendisi ile iletişime geçilip otobüsünde yer almak istenildiği belirtilir * konuşulan saat ve yerde otobüs beklenirken inceden dua edilir iişalla ekilmeyiz diye. Bence güzel özetledim.
Neyse efendim bahsi geçen Çarşamba akşamı(bu geöen değil ama daha da önceki:)) saat 23.00’da başladık the marmara’nın önünde beklemeye kutlu otobüsümüz gelsin diye. Bizle birlikte sırtlarında çantaları ellerinde matlarıyla bekleyen kalabalıkla birlikte bir komün görüntüsü oluştursak da aslında biz hiç onlardan biri olamadık. Nasıl mı: 1)en az bir piercingleri bulunan bütün rock kardeşlerimizin yanında benim masum hızmamın esamesi okunmuyordu bile. 2)siyah giymek sanırım mecburiymiş biz de bilmeden kendi çapımızda üzerimizde siyah birtakım giyecekler taşıyorduk gömlek olsun, eşofman olsun lakin bizim siyah daha mı açık renkti, yoksa pek mi temiz yüzlüydük onlardan olmadığımız yine baya belli oluyordu. 3) groupie psikolojisinden yoksunduk zira sadece iki kişiydik ve geri kalan bütün otobüs sanki birbirini tanıyordu, naobaer baba, aman abi, hard metal yihuuu nidaları arasında biz sanki annesini kaybetmiş küçük çocuklar gibiydik:)

Renkli otobüsümüze bindiğimiz ilk an arka tarafların iyice kaynaşıp kopup çıldırıp atraksiyonel olaylara sahne olacağını düşündüğümüzden önlerde oturmayı akıl ettik. Ama olmamış o akıl, zira bütün bu bahsettiklerimi önlerde hatta özellikle şoför mahalinin tam arka sıralarında gerçekleşti. Şoförün iki arkadasındaki 50 yaşlarındaki kel rocker abimiz bir şişe tekilayı sek olarak kafasına dikmekte; diğer taraftan başka bir 50lik trasher (bence bu kelimeyi ben uydurdum:)) ve dövmeci olduğunu bilahare öğrendiğimiz abimiz ise sek iki şişe votkayı kafasına dikiydordu. Ben bunu gördüm yahu:) Sonra bu trasher abimizin otobüsümüzdeki şekilli garson’un (ki kendisinden birazdan bahsedicem) oo bıdır ağğğbi coştun” serzenişi sonrasında(zira bıdırr abi ateşli bir şekilde yanında taşıdığı kız arkadaşını öpüyordu) verdiği “oğğğlummm coşma meselesi değil bu isteme meselesi” cevap literatüre geçmiş, sayısız geyikte hemen patlatılacak cevap olma özelliğinde açık ara birinci olmuştur.Bu cümlesini takip eden “kadınım lan o benim ne diyosun sen” cümlelerinden bahsetmiyorum bile zira tansiyon yükseliyordu. Yeri gelmişken şekilli garsondan da bahsetmek isterim ki, bilenler bilir kendisi burç adında bir Umut Sarıkaya tüplemesidir. Biz onu da gördük iyi mi hem de bu renkkkklii otobüsün içinde kendisi bizim dışlanmış görüntümüze üzülmüş olacak ki bişiye ihtiyacınız olursa bana söyleyin diyerek şekilli garson tiplemesinin bir miktar dışına çıkmıştır ama yine de şekillidir. Merk edenler için karikatürü birebir koyuyorum. Tekrar söylüyorum biz onu da gördük bence bir otobüste bunca renkli tipleme, baya şanslıydık yahu.
Gecenin ilerleyen aslına bakarsanız (sabaha doğru yüz tutan) saatlerinde sızan bünyelerin etkisiyle otobüs nispeten sessizleşti. Biz(özellikle ben) zaten o ortamda baştan beri uyumayı başarabilen-sızmak değil dikkatinizi çekerim zira içmedik- insanlar olarak türlü yumuşmuş şekillerde kotluklara sğmaya çalışırken zaman zaman açılan uykumuz esnasında kulaklarımıza fütursuzca dolan çaprazımızda oturan genç ama yaşlı kızın aralıksız kikirdemesi bir sinir harabiyetine neden oldu evet. Ama daha sonra bu kız da uyuyup onun erkek arkadaşı zil zurna sarhoş ve ayakta bir halde, ağzı eğilerek kelimeleri yuvarlamayı geçtim bir bulut halinde ağzından çıkararak “viiiee doann’t niiiid no ecukeaaaaoooyşınn” naraları ve kendince ritme uygun olarak sallandırdığı kol ve bacaklarıyla uykumuzun arasında da olsa bizi kahkaya boğmadı değil.

Daha neler var anlatacak lakin artık bitiriyorum ki şu yazı insani boyutlarda kalabilsin:)

dream comes true- itina ile:P

2009-08-19T10:54:00.004+03:00

Öncelikle geç kalmış sevindirik bir haberle uzuyn süre sonra tekrar karşınızdayım. Hem geç kalmış hem uzun süre diyerek bence baya vurguladım nezamandır yazmadığımı yine ama artık bu konu üzerinde kafa çene ve parmak yormayacağım üşengecim zaman zaman huyum kurusun:)
Gelelim bunca laf kalabalığı sonrası kutlu habere. Dream chair’imi hatırlar mısınız hani şurdaki: http://kucuklucy.blogspot.com/2009/07/baslkbaslkbaslk.html

O da benim oldu iyi mi:) şu an pek cool bir şekilde anlatıyor olabilirim durumu lakin geçen Çarşamba işten çıkıp eve geldiğimde, ev dediğim bilindiği üzre teyzemlerin evidir yanlış anlamaya mahal vermek istemem zira kendime ait bir evim olduğu vakit: dünya alem, kainat-ı evren ve daha kuramadığım bir çok tamlamalar durumdan haberdar olacaktır ama o başka konu tabi:) neyse efendim eve geldiğimde salonun ortasında üstü örtü kaplı koca bir kütle duruyodur. Bu ne acaba diye üstünü açtığımda şaşkınlıktan ağzım insan üstü bir şekilde açılıp şu olayı anlatmaya başladığım ilk cümledeki cool havaya bayaa uzak bir portre çizmişti. Dream chair arz-ı endamda bizim salonun ortasında, ben aptal olmuşum ne iş diyerekten. Sonra teyzemi aradım noluyor diyerek , olan şuymuş benim canım iş arkadaşlarım bunca hevesle istediğimi görünce o dream chair’i, haydi alalım ne sevinir nidalarıyla acaip organizasyonlar içerisine girip sandalyeyi evin salonuna kadar ruhum duymadan getirtmişler. Pes:) öyle bir pes ki bu nasıl bir mutlu etme sanatıdır, bu nasıl bir organizasyondur, bu nasıl güzel bir jesttir. Burdan tekrar teşekkürlerimi iletiyorum kendilerine artık gelmesi hevesle beklenen evimin ilk eşyası kendilerinden gelmiştir ve bu eşya okadar özel bir parçadır ki muhtemelen sefil bir şekilde başlayacak bekar evimin çıtasını yukarılara taşımıştır:)(bekar evi de pek kötü bir tabir oldu ama elde bu var:))
Yukarıda görülen resim bizzat bana aittir ama kedi kafalı değilim tabi ya da gülümsemem de böylesi şeker değil ama olsun heves ettim. Bir diğer önemli nokta iste elbisem ve dream chairim arasındaki inanılmaz uyumdur ona da pes:P
Evet cümle alemi yine yeni bir fıtfıt halimden haberdar ettikten sonra yazımı burda bitiriyorum. He buarada foçaya gittim rock tatilimi yaptım döndüm ama şimdi onun ayrıntıları bu yazıya sığmaz. Yazıcam sonra valla bak, takip et sen;)

susan miller sana bile ümit bağladım:)

2009-08-05T13:50:00.003+03:00

susan miller'ı bilir misiniz? hımm?
kendisi bir astrologmuş efendim çok ünlüymüş yorumları birbir tutuyormuş, insanlar aylık yorumlarını okuyup kendilerini ona göre planlarmış çoğu da çıkarmış.. peki bu zat-ı muhterem ne demiş benim yüce burcum için bu ay hatta bugüne özel

I am referring to the full moon lunar eclipse of August 5, falling in your house of honors, awards, achievement, and fame. It could well mark a pinnacle point in your career, where all your past professional efforts will now come together beautifully in one big box, tied with a big red bow. It'll be a major moment that could mark the very most important one of the year. Eclipses always bring a twist we don't expect, so be ready when opportunity knocks!

diyo ki yani canım sen hiç üzülme bugün kariyerinde bir patlama, bugüne kadar sarfettiğin bütün emeklerin karşılığı bööle kocaman kırmızı kurdelayla sarılı sarılı gelcekmiş önüme.. hani len nerde! vallahi bak mesai bitimine kadar beklerimmm sonra gözlerimle yaptığım anlamlı hareketle(nasıl da açıklayıcı değil mi:)) uğurlarım hayatımdan. burdan iletiyorum kendisine:)

çok bilen çok gezen fıtfıt:P

2009-08-03T12:34:00.003+03:00

Önce biraz ahkam keseceğim, hazır olun:). Bundan 3 sene önce her haftasonu istisnasız Asmalı Mescite giderdik. İstiklalin karmaşasından kalabalıklığından, nevizadenin ipini koparan burda havasından uzak sakin tenha hatta biraz yaşlı işi bir yer olarak değerlendirir en tatlı sohbetleri orda yapar, litrelerce birayı bünyemizde biriktirirdik. Sokağa atılmış sandalyelerde otururken bu apartmanlarla çevrili uzun koridor gibi sokaklar bir huzur verirdi insana. Evet geçmiş zaman kullanıyorum. Artık eskisi kadar gitmiyorum gidemiyorum asmalı mescite lakin bu Cumartesi gittiğimde gördüğüm manzara neden eskisi kadar illa da Asmalı Mescit diye tutturmadığımı hatırlattı bana. O ne kalabalık! O eski huzurlu, gürültüsüz, tenha sokaklardaki masaların üzerindeki muhabbetlerin yerini öncelikli bir yer bulma telaşı, eğer bulup oturabilirseniz de gelen geçenin masanızı itip kakması, karşınızdakine ortamdaki inanılmaz gürültü+uğultuyu yararak sesinizi duyurabilmek için sarfettiğiniz efor, iki çift laf etmeye çalışırken yorulma durumu almış. Kısaca aslında her yer gibi olmuş Asmalı Mescit ama bu durum ona hiç yakışmamış. Birbiri ardına açılan ciks mekanların arasında tanıdık yüzler hala duruyor evet, kino garden’da oturduk yine, mahalle olarak yükselen fiyat ortalamasının aksine uygun fiyatları ve hızlı servisiyle hiç yoktan iyi dedirtti bize burası ama o masamız kimlerin ayagına takıldı onun sayısı yok.
Yine de dediğim gibi Asmalı’nın yeri ayrıdır benim için kolay kolay vazgeçemem en azından eski mekanlar oralarda olmaya devam ettikçe. Ama tabi ayrı bir dünya burası hala, o tartışılmaz.. Sayısız mekanla tatlı bir havası var hala ama o kalabalık yok mu o kalabalık! Eskiden bir otto’nun önünü bilirdik biz kalabalıktan geçmeye bile üşendiğin ama devir değişmiş azizim vallahi değişmiş:)
Okadar laf söylerim ama bakınız gitmek isteyenlerin de önünü kesmem. Buyrunuz size Asmalı Mescit rehberi efendim, timeout istanbula burdan teşekkür ediyoruz:P

http://www.timeoutistanbul.com/s76444/yemeicme/asmalimescitin_nabzini_tut

Önce ahkam keseceğim dedikten sonra, sonrasında başka şeyler de bekliyor insan değil mi? valla ben de bekledim aslında kendimden, haftasonu gittiğim sun day sky fest’i anlatacak, okuyanları nacizane özendirmeye çalışacak idim:P yine yapıcam ama sanıyorum şu an değil:)

başlıkbaşlıkbaşlık

2009-07-29T15:59:00.007+03:00

Arkada ööle güzel bi gitar melodisi, önde duru bir sesin kasmadan şarkı söylemesi kadar güzel pek çok şey var evet ama bu da baya güzel:) özge fıskın’dan dinleyiniz efendim kalbinden vursun isimli şarkıyı, hatta üşenmiyorum link veriyorum ki klibini de izleyesiniz . Günün şarkısı budur:

http://www.ozgefiskin.com/video3.html

Günü güzelleştiricek başka bir ayrıntı ben&jerry’s den gelsin chocolate fudge brownie icecream:) anamm o nasıl bir tatmış da yıllardır mahrum kalmışım.. ben dondurma pek sevmem öyle de cinsimdir yani böyle ya sosu ya da külahı için yerim hattaa zaman zaman külahına kadar bile sabredemeyip atarım kiii baya tepkiyle karşılaşmışımdır bu yaptığımla ilgili.. ama değerli arkadaşlar, daha önce alıp koyaydınız önüme bu dondurmayı hiç öyle birşey yapar mıydım:)

İşim yok, evim yok, umudum falan da yok evet bunlar eski hikaye. Ama sallanan sandalye hayalim depreşti hatta depreşmekle de kalmayıp, stajda işsiz oturduğumdan gezindiğim türlü siteler içinden “dream chair”imi buldum. Bu sandalye benim olmalı, allahım çok istiyorum:) artık alır teyzemin evinde kurar üstünde otururum işsiz güçsüz.

Geçenn hafta bahsetmiştim bir şirketten haber bekliyorum diye. Dün öğrendim ki(bizim şirkette çalışan bir arkadaşımın o şirkette çalışan çok yakın bir arkadaşı var ordan öğrendim, evet elim kolum uzun ama neye yarar:P) aynı pozisyon için genel müdürden “referanslı” bir aday daha varmış:S sanırım benim durumum yine hayal oluyor bu noktada. O sebeple şu güzelim sandalyeyi de b.k alırım. Ama bir yandan insan kaynaklarına mail attım kadın hala süreç devam ediyor, yıllık izinler dolayısıyla uzadı ama siz başka biryerden haber alırsanız mutlaka haberleşelim diyor. Bukadar da ciddi bir şekilde oynamazlar heralde bir genç kızın duygularıyla. Haftaya cumaya kadar bekllicez bakalım, hoş beklemesem ne yapıcam o ayrı:) ama görüldüğü üzere artık duruma bağışıklık kazandım, bunalıma koşmuyorum.

Neise efendim kalbinden vursuuuunnn şarkısını bir kez daha replay yapıyoruz 893284923. kez oluyor.

Bizim aşkımız malesef keşke eğer
Ama; olsun, olsun herşeye değer

günün şarkısı

2009-07-23T15:10:00.005+03:00

ezginin günlüğü- bahçedeki sandal

sözü yok, insanı kapıp götürüyor. şöyle faytonda tıngırmıngır ada sırtlarında mı desem, akşam üstü güneş batarken küçük bi sandal içinde sallanarak bir o yana bi bu yana açılır gibi mi desem ufka doğu, içinde bir yerlerinde seni acıtan birşeyler olduğu, varlığını bilip ne olduğunu bir türlü bilememe gibi mi desem yoksa bilip hala anlam verememe gibi mi..

bir anlam gelse,

ne varsa alsa,gitse.

bir anlam gelse,

ne varsa verse,kalsa

gibi...

evet yine kendini kontrol edemiyor

2009-07-22T11:34:00.006+03:00

Julio Iglesias gelmiş efendim Türkiye’ye buyursun gelsin evet bana ne, zaten sevmem de kendisini hattaa akşam ana haberlerde röportaja bile çıktı, dinledim mi tabiki hayır. Peki neden yazının ilk satırlarını kendisiyle dolduruyorum? Zira bahsetmek istediğim bir efsanesi var ki 3000’i aşkın kadınla birlikte olmuş ya kendisi:S yuh len 3000 ne nasıl bi sayı o? Bir de aşkın kısmı var 3000’i aşkın! Hacı sen naaptın yahu, 3000 tekil kadını nerden buldun tmm arada türlü gruplar da olmuştur bunu tahmin edebiliyoruz lakin yine de 3000 ne be:) nasıl bi caziben var benim göremediğim de 3000 ayrı kadın üzerinde benzer etkiler yaratıp benzer sonuçlar doğurmuş. Neise konu üzerine getirebileceğim alternatif yorumları, türlü eş dost akraba 7 sülale okur olduğundan kendime saklıyorum. İnsanlık henüz buna hazır değil:)

“13-14-15-16 ağustos” eğer şu tarihlere kadar hala işsiz ve sonsuza kadar stajyer moduma devam ediyor olursam (ki kuvvetle muhtemel), bu modun tek güzel tarafı şu tarihlerde vukuu bulacak zeytinli rock fest’e gidebilme ihtimalimdir bunu da burdan ilan ediyorum:) Epica, Kurban,Teoman, Mor ve Ötesi, Duman, Yasemin Mori, Pentagram gibi kişisel listemde top yapan kişi ve grupların orda olması evet büyük bir etkendir bu istekte. Epica ne ya:s Kurban ne, teoman ne sen nasıl topladın bunların hepsini bi festte hem de 35 liralık kamp+kombine bilet fiyatıyla. Daha zilyon grup sahne alacak iki ayrı sahnede, festival alanı deniz kenarı kumların üstü, Foça ingiliz burnu. Daha ne olsun:) şimdi sevdiceim ex kankam(aslında hala kanka modu da devam etmiyor değil^^) ilen seneler önce gitmiş idik zeytinli rock fest’e, zeytinlide yapıldığı zamanlar hem de:P
gece souktan donarken uyku tulumundan çıkıp, o hayat kurtarıcı tulumu bana veriyor, sabahları da çadırın içi serasal bi alana dönmeden kalkıp çadırın iki kapısını birden açıp en azından biraz daha uyuyabilmemiz için nispeten elverişli bir ortam yaratıyordu. Melek gibidir maşallah:) ilk sabah kalkığımızda karşılaştığımız tualet kuyruğu sonrası kendimizi yollara vurup, ayvalık tostu pek muhteşem aynı zamanda ucuz bir cafenin tuvaletini uygun görmüş idik değerli hacetlerimizi bırakmak için:)(çok acaip kelimeler kullanıyorum, hacet ne:)), 3. gün konser alanından erken döndüğüm çadırımızın rüzgardan uçup gideceği, uçarken de içinde olan beni çubuklarıyla deşip geçeceği ile ilgili hayal dünyamın genişliği yüzünden öölece oturup onun konserden dönüşünü bekleyişim ya da son akşam daha fazla içki içmeme izin vermeyişi yüzünden kendimi deniz kenarlarına vurup oh olsun merak etsin ölsün diye dolandığımı hatırlıyorum sarhoş kafamla.. bakınız ozamanlar azıcık içsem bile hiçbişi hatırlamama sendromum yokmuş:) evet efendim nostalji köşemize hoşgeldiniz gibi bir durum oldu.. velhasıl pek güzel bir festivaldi tekrar gidilse süper ötesi olmaz mı evet olur.
Lakin bir de diğer kısmı var ki gidebilmek için iş bulamamış olmam gerekiyor evet dediğim gibi kuvvetle muhtemel bir durum ama buhafta bir yerden haber bekliyorum artık o da olmassa bi 3 ay daha işsizim kesin zaten.. ama olursa, ya olursa len:) olsun yahu ben bunu hakettim artık vallahi hakettim, kaç mülakata girdim, aynı şirketten ayrı ayrı kaç kişiyle görüştüm, excel testi bile yaptım hem de türkçe şekilde, soruda sorulanı anlamak için beynim çatladı her formülün ingilizcesie alışık olduğumdan, ama yaptım ulen onu da yaptım:) arayıp, uzatmayın da alın hacı beni yaaa demek istiyorum ama bekliyorum. Bakalım nolucak:S artık bu konularda yorum da yapamaz oldum zira olumlu düşündüğüm görüşmelerden olumsuz, olumsuz düşündüklerimden olumlu cevaplar geldi ve her seferinde g.t oldum, o sebeple agzımı açmayıp bekliyorum efendim. Ama agzımı açmazken ya olursa diyerek o şirkete yakın ev bakıyorum sahibinden.com’dan, eşya bakıyorum türlü sitelerden,planlar yapıyorum kendi zihnimde evcilik bile oynuyorum.
Ve telefon çalıyor şu anda şunları yazarken.. hepsi yalan oluyor..
Dermişim.
Iyk iğrenç miyim? Biraz. Ama çok sıkıldım cidden bu bekleyişlerden. Al işte eğlenceli eğlenceli başladığım yazı bile dramatik küçük bir b.ka dönüyor, ama elimden bir şey gelmiyor.

teknolojiden de anlarım:P

2009-07-21T12:43:00.005+03:00

Ey sevgili blog okuyucularım, oluyor mu böyle oku sonra çek git:) iki satır bişi karalayıverin de sevinsin şu kızcağız. Bakın ben teknolojiyi kullanan bi insanım google analytics bile yapıyorum (analytics yapmak:S) ve görüyorum ki sadece dün bile(tarihe dikkat) 59 tane ziyaret almış kutlu sitem ve bunların 49’u benzersiz ziyaretçi(unique visitor efendim:P) şimdi gözümle görmesem diicem ben kendi kendime konuşuyorum kimsenin de okuduğu yok ama göz var nizam var okuyosunuz işte yahu:) ama bir de yorum bırakıverin, nolucak ki yani:) ah ben ne mutlu mesut bi insan olurum, nasıl sevgi kelebeği, mutluluk pıtırcığı, motive doygunu bi insan olurum belli diil, ve bütün bunlaırn hepsi inanır mısınız bir tık ve o güzel ellerin klavye üzerinde bir kaç tıkırtısı kadar yakın ( ya ya ya:)
Ha bir de bir gizli hayranım var:P korkmayın buarada hepiniz gizlisiniz teknoloji henüz okadar gelişmediği ya da gelişse de benim henüz haberim olmadığı için kimliklerinizi görüntüleyemiorum:) sadece hangi trafik kaynağı(google, direct, facebuk zart zurt, googlesa hangi keyword ilen gibilerinden), ve işte yeni-eski ziyaretçi, yok hangi şehirden gibi gibi bilgiler var bir tek, ama bir insan var efendim görüyorum ben onu üşenmiyor googledan “rüyalar bastırılmış” keywordüyle arama yapıp bloguma hep o yolla giriyor. Arkadaşım çekinme:) yaz adresi adres çubuğuna, her seferinde google da arat (evet bu aramayla ulaşılan yazım çok güzel biliyorum ama olsun:)), ordan tıkla ne yoruyosun kendini:) görüyorum da sadık bi ziyaretçisin bu arama hep aynı kaynaktan geliyor (ama ne yazıkki şehrini göremiorum:() sen yorulma ben de meraklara salınmıyım bence:P
Evet bukadar serzenişten sonra şimdi haberler. Yok ama vazgeçtim haberler sonra gelsin, şidilik burda herşey bitsin. (pek dramatik)

Pek önemli husus: bukadar serzeniş sonrası biliyorum yorum yazmak için yanıp tutuşucak ama şu yazıda yorum yapacak bişi bulamıcaksınız. Olsun len, bence ben baya iyi konuştum sen de yapabilirsin:P

Pek önemli bir diğer husus: farkındayım poposu aya gidip gelmiş bir hava çizer gibi yaptım ama üstüne basıyorum gibi yaptım, dün saydığım muhteşem özelliklerimin içinde poposu ayda olma durumu yok:P, hayır olsa onu da kullanıcam kariyerime başlama yolunda kendimi pazarlamak için ama dediğim gibi yok. valla yok:) kendin görüyorsun yani:)

I have a dream! Infact I have dreams, lots of dreams:)

2009-07-20T13:42:00.007+03:00

Aylar sonra yazdığım kendi kendime tripli iki cümleden sonra anladım ki özlemişim yahu blog yazmayı, saçma sapan şeylerle sanal dünyada yer kaplamayı.
Bi güç testinden bahsetmişti 2 ay önce o test hiç bitmedi sanki de ben oturup bi çene çalamadım şu ekran başına. Mezun oldum, kep attım, kendimi gece yarısı çimlerin üstüne attım, okulun süs için yapılmış havuzuna attım, baloya katıldım, topuklu ayakkabılar üzerinde kendimce rekorlara imza attım, kem gözlere geldim ama delice eglendim:P, 5 yıllık yurt odamı bir günde boşalttım, eşyaları kutuladım, bavulladım, poşetledim, gazetelere sarmaladım, kurulması hevesle beklenen yeni hayat düzeni için beklemeye aldım geçici meskenimin kapatılmış balkonunda:)
part time iş gibi haftanın en az iki günü türlü sayısız mülakata gittim, istanbulun iki yakası arası ulaşım süresinde kişisel rekorlara imza attım, aynı anda kaç işi birden nasıl da güzel yapabildiğim, türlü gruplara nasıl da liderlik ettiğim, içinden çıkılmaz sorunları şıp diye nasıl çözdüğüm, deişik fikirlerimle harikalar yarattığım, zeka pırıltısıyla dolup taştığım, şu nacizane bedenim içinde barındırdığım çeşitli genius’lıklardaki benliğimin nasıl da bahsi geçen pozisyona uygun olduğu, amuda kalkıp kafa üstünde dönerken aynı anda popomla da neler neler yapabildiğim gibi üst insan özelliklerimi saya saya bitiremedim ama yine de bi iş bulamadım:) mülakat günlüğü yazsam, anılarımı yazıya döksem hem vatana milllete hayrım dokunur hem deen azından onca zaman, emek, güç, artı para kaybı(evet 5 senedir istanbulda yaşasam da bir çok yeri bilmiyor zorda kaldığım her an taksilere avuçla para döküyorum, ve inanın mülakatlara koşturmak bu durumların başında geliyor:)) en azından bi işe yaramış olur.neise çok dertliyim mülakatlart konusunda zira ne saçmalıklarla karşılaşıyorum, ne demotivasyonların altından çıkıp tekrar yeni mülakatlar için kendimi yollara vuruyorum belli değil.
Ama geçecek, geçer yani heralde, geçer geçer evet geçer.
ve geçtiği vakit için kurulan hayaller öyle sınırsız ki:) ilki şu resimdeki gökyüzünün altında dertsiz tasasız uzanmak, yatmak, yuvarlanmak hatta o rüya işe kabul edilmemi sağlayacak olan amuda kalkıp kafa üstü dönerek becerebildiğim poposal aktiviteleri gerçekleştirmek olabilir. Şaka len şaka sonuncusu yok, zaten ööle bi yeteneğim de yok:)

pek önemli husus: burdan şu fotoğrafı çeken güzide şahsiyeti kutluyoruz zira pek beğendik:) keşke bizimle paylaşsaydı da kendi kendimize bulmsaydık bu güzel resmi:)

uzun uzun başlıklar geliyor içimden..

2009-07-15T21:13:00.002+03:00

öle uzun zamandır yazmadım ki kendi adres çubuğumdan silinmiş kendi blog'um. bukadar olur.

2009-05-14T19:50:00.001+03:00

bu hafta bir dayanıklılık testine maruz kalıyorum.. cumartesi bitiyor iişalla, bitsin yine burdayım:)

the one came:)

2009-05-08T14:59:00.002+03:00

http://kucuklucy.blogspot.com/2009/02/one.html

gerçek oldu ya:)
bugün hayatımın en güzel doğum günü hediyesini aldım ya:)
hersene klasik gerçekleşen doğum günü bunalımım birden dağılıp yaşama sevinci doldum ya:)

fotoğraf çektirme özürlü insan modeli

2009-05-04T10:31:00.004+03:00

aslında hayır amatör fotoraflarda gayet kafamı yana eğerekten, kendimce şirin bi havaya bürünereketen , tatlı tatlı gülümseyerekten(!) (kendimi mi anlatıyorum acaba:) poz verebiliyorum, allah sizi inandırsın gayet de güzel oluyor. ama benim fotoğrafla ilgili bir korkum varsa o da fotoğrafçıda fotoğraf çektirmektir, bir diğer korkum da başka bir cümle içinde yine bukadar fotoğraf kelimesi kullanmak haline geldi şu an:)
ve bugün yine bu korkumla yüzleşmek zorundayım ki: yıllık fotoğrafı çektireceğim.
derim ki bak kardeş ben oturıyım sen uzatmadan çekiver işte hemen zira ben bekledikçe objektif karşısında yüzümdeki ifade ya aptallaşır ya da hem kendimden hem de senden nefret eder bi hal alır. ama bunu hangi sevgi kelebeği fotoğrafçı anlayabilir acaba? bunca yıllık hayatımda evet oldu 8 10 kez fotoğrafçıda fotoğraf çektirdiğim biri bile şu kızcağızın halinden anlamaz mı anlamadılar, benim okul kimliğimdeki resmim memur tipli oldu, lise yıllığındaki nefret dolu, ehliyet için çektirdiğimse besleme(neyse ki sonrasında yine memuru kullanmaya karar verdim ehliyetde de:)
acaba hayatımın hangi aşamasında bu hale geldim diye meraklara salınıyorum ama cevabı bulamıyorum.
saat 15.30da randevum var efendim, yeni macerelarımla burda olacağımdır:)

pazar neşesi mi desek ne desek:)

2009-05-03T16:30:00.004+03:00

pazar sabahı kendi yatağımda uyandım, dün kustuğum bütün nefretleri unuttum:)
mayıs geldi bir de güneş açtı mutlu oldum
yeşil erik çıktı, gördüm, aldım, yedim sevinç doldum
uzun uzun pazar kahvaltısı yaptım, sevgi kelebeği oldum.
justin'in uzuuyn bacaklarını ve single ladies şarkısında beyonce dan 832938912 kat güzel kıvırmasını izledim yeniden doğdum:)
bi de herkes izlesin, kimse mahrum kalmasın diye buraya da koydum, bence yüce bi insan oldum:)

ömrüm yollarda noluyoruz be?

2009-05-02T22:01:00.004+03:00

bence çok güzel özetledim şu haftayı şu başlığımla..
ilkokul sıralarında türkiyenin jeopolitik konumu bıdısıyla beynimiz yenirken, "ülkemizin asya ile avrupayı bağlayan bir köprü görevinde" oluşunun beni bu kadar hayattan soğutacağını nerden bilirdim, bilsem gelir miydim, gelsem de şu okulu tercih eder miydim, etsem de nadide işimi tercih eder miydim diye uzayıp giden sorularım var. dur diyorum kendime ama zihnim durmuyor bıdı bıdı konuşmaya, hayatıma sövmeye devam ediyor. gün gelip yurdumu kendi yatağımı özleyebileceğime de inanmazdım ya ben onu da yaşadım.. pazartesi sabahı geldim zaten yurt odama ama akşam yine düştüm yollara ve ha orda kal ha burda kal ha işe git ha mülakata koş ha taksime arkadaşlarına koş ha taaa eskişehirlerden gelen annene koş derken ömrüm yollarda geçti ya benim. hem de köprü görevi gören nadide yurdumuzun nadide köprülüğünü yaptığı asya avrupa kıtaları arasında mekik dokuyaraktan. ve ben resmen özlemini çektiğim yurt odama daha şimdi kavuştum. canım odam ya, şu dağınıklıkta aradıklarımı bulamama durumunu bile özledim, kendi başıma oturup anlamsızca bilgisayar ekranında get mail tuşuna basarak oyalanmayı, shuffle da birbirinden alakasız ama peşi sıra çıkan şarkıları zaplamayı, türlü yığınlar altında kalmış kağıtımsı incecik şirket terliklerimi aramayı, ayaklarımı masaya uzataraktan laptopu dizlerim üstüne almayı bunları yaparken de o terlikleri ayağımdan çıkarmamayı özledim yahu, vallahi özledim!
asabi de bi insan yaptı bu yollar beni, bugün mp3ümde durup dururken çıkan I hate everybody şarkısının durumuma uygunluğuydu yani yüzümde biraz tebessüme yol açan..
All the people on the street, I hate you all
And the people that I meet, I hate you all
And the people that I know, I hate you all
And the people that I don't, I hate you all

şu sözleri dinlerken nasıl kendime uygun buldum belli değil, evet muayyen dönemim yaklaşmasına fena halde delalet bukadar nefret kusmaca farkındayım ama elden ne gelir. anlatıcak çok şey olmasına rağmen nekadar nefret dolu ve asabi olduğumdan bir adım öteye gitmicek söylediklerim uzattıkça onu da biliyorum, o sebeple şu an susup kendimi get mail'lerin shuffleların, stumble'ların, arkada bir dizi açıp ön tarafta anlamsız şeyler uğraşmanın ve soğuk biranın dayanılmaz hafifliğine bırakıyorum şimdi, evet.

mutluyuva.com?

2009-04-24T11:58:00.002+03:00

googleda mezuniyete dair falan saçma sapan şeyler aratırken yan taraftaki sponsor linklerinden biri şöyle iyi bi sarstı beni
Eşiniz Zengin Olsun
Ekonomik Krize Kesin Çözüm
Zengin Eş Adayları Sizi Bekliyor

noluyoruz be:) tamam zaman zaman hatta pek sık işsiz kalacağım diye dertlenirken ya daa hayat beni çok çok yorup ömrüm işle okul arasında yollarda geçip dururken zengin koca bulup rahat edicem geyikleri yapmışımdır; hatta büyük bi güruh olarak gelecek üzerine sözde kafa yormalarımızda yok yok en iyi yol bu demelerin ardından bi umut ışığı olarak göz kırpmıştır zengin koca konsepti:) ama bu konseptin böylesine bir ekmek kapısı olacağına vallahi inanasım gelmiyor.
araştırmacı ruhum baskın geldi ve girdim siteye nedir ne değildir diyerekten:) efendm başta direk bu bahsettiğim zenginbıdı isimli sitedeyken artık nereye tıkladıysam mutluyuva.com sitesinin içinde buldum kendimi. onun içinde de evlilik katalogu isimli bir bölüm resmen çekti beni içine.. efendim bu katalog "gerçekten" evlenmek isteyenlerden oluşan dijital bir katalogmuş. herşeyin dijitali makbul değil mi ama, bir de başına gerçekten koyunca vallahi albenisi nasıl da yükselmemiş mi:) anlatılıyor da anlatılıyor bu katalogun işlevleri ve anlatırken "karşılıklı mutabakat sağlandığında" gibi cümleler defalarca yineleniyor. ah nasıl da ciddi bir dil değil mi, evet evet bu adamlar işlerini ciddiye alıyorlar bakınız mutabakat falan diyorlar. ah bi de araştırmacının yanı sıra paylaşımcı ruhumla şu bilgiyi de vermeden geçemiyciğim, bu güzide katalogu kullanmak istiyorsanız 750tl+kdv yi bir kerecikliğine bastırıveriyorsunuz:) sonra gelsin mutabakatlar gitsin kataloglar.
allah düşürmesin mi desek ne desek:)

mavi kuş ile küçük kız

2009-04-22T09:22:00.006+03:00

Büyük bir heyecanla beklemiştim teomanın yeni albümünü özellikle içinde elif şafak yazması(el yazması gibi bir şey oldu ya bu:) uçurtmalar adlı şarkının da olacağını duyduğum andan beri. O nasıl güzel bir şiirdi de kim bili teomancığımın sesi ve müziğiyle birleşince ne tapılası olacaktı benim için... Hımm evet insan beklentilerini yüksek tutunca iyi bir yalan olur ya genelde, ben bunu yaşadım:) Bir heves edindim o albüm şarkılarını hemencecik açtım aylardır beklediğim kutlu şarkıyı.. Şimdi tamam olmuş biraz hiç olmamış değil lakin daha farklı şeyler beklemiştim sanki bu ninni havasında ağır ağır inişsiz çıkışsız bööle sütliman şarkıdan ziyade. Tamam o teomancığımın cızırtılı sesine yine diyeceğim yoktur ama olmadı işte benim hayallerime uymadı. bu durum beni şarkıyı yine yaklaşık 75 kez fln ardarda dinlemekten alıkoydu mu peki hayır ama o benim bir handikapım şarkıyla ilgilisi yok sanırım.
şu yazıyı yazmamın sebebi de aslında bir okadar farklıyken bu konu hakkında bukadar gevezelik yapabilmeme şaşırıyorum ben de... efendim bu teomancığımın bu şarkısını dinleye dinleye bir nevi eskitip ileriki günlere de dinlemek için az da olsa bi istek kalsın diyerekten albümün geri kalanını şöyle bir dinlemiştim.. ama nedense dayanılcak gibi gelmemişti aylardır beklenen albüm:) ay buarada aylardır yemedim içmedim bu albümü bekledim evet, tam bir müzik eleştirmeni edalarında kırıtmaya başladım zannımca biri beni durdursun:) işte ogün artık bende mi birşey vardı yoksa odaya fütursuzca girip aaa ilkokul şarkıları mı dinliyosun diye laf sokmaktam geri kalmayan bir arkadaşımın zavallıcık bilinç altımda yarattığı yansımalardan ötürü müdür bilinmez ben bu albümü sevmedim sevemedim.. taaa kii bu sabahın kör vakti ödev yetiştirmek için zorla kendimi yataktan kaldırıp bilgisayar başına atana kadar. yeni bir şarkı keşfettim günün şarkısı olmaya aday kiiii halen daha o ödev bitmemiş ve beni bitmeyişiyle iyi bir darlamış da olsaa, bunların hiçbiri insanlığı da bu şirin sözlü şarkıdan blogum aracılığı ile haberdar etme isteiğimi elimden alamamıştır. evet, ben bunu yaptım:)
şarkının girişi beni pek çekmese de, olmuş yahu dedirten bir şarkı bu sözleriyle.. hernekadar teomanın kendisi şarkı içerisinde "olmadı ya bu şarkı hadi madem ortaçgil dinleyelim" tadında şeyler söylese de benim içimi ısıttı.
ozaman bi iki kuble gelsin efendim.. şu blog bir nevi şiiir şarkı defteri moduna giriyor gibi gözükse de zaman zaman, hevesli bir gencim ben neyi sevsem etsem paylaşmadan duramıyorum diye bağlamak istiyorum:)

yalancıyımdır biraz ama bana inan
sarhoşken hep çok sahiciyimdir
yine fazla içmiştim bu akşam da
coşmuş kalbim,of nal gibiyim.
sağır, kör, dilsiz görünür kalbim
ama bil, ben aslında iyi biriyim

bilirim, çok kirlidir aşk sicilim
sadakat konusunda pek iddialı değilim
ama bu kez farklı olsun diye
sen denersen, ben de denerim

bıdıbıdı

2009-04-21T19:12:00.006+03:00

ama ama yine yazamıyorum ya..
hayatımda bişiyin bi istikrarı olsun diyorum olmuyo.. hayır bişi diil okuyucularım sürekli serzenişte aman da kucuklucy neden yazmamaktasın diye.. o da diil yazmak istediğim 839283918 şey oluyo gün içinde, gün dışında(uykumda bile oluyo mesela) ama sonra bunlar benim beyin kıvrımlarımda unutulmaya yüz tutuyo ya buna üzülüyorum vallhi, en iyi ihtimalli durumda tekil kişilerle paylaşıyorum ama biliyorum onların beyin kıvrımlarına bile varmadan hava boşluğunda asılı kalıyo sonra da uçup gidiyo mu acaba bilmiyorum.. kafamı bu noktyaya kadar çalıştırabildim şu an, eminim böyle bir bilim dalıyla(bu kadar muğlak bi cümle var mı:)bari bi iki bilim dalı ismi ver, bence metafizik falan:P) açıklanası bir durumdur bu lakin "zayıf" bi insanım ben trivial pursuit'te bile ancak junk info'larımla biryerlere gelebiliyorum diyerek hiç aklımda olmasa da burdan da birilerine laf atmayı başarabiliyorum:) okursa anlar zannediyorum:)
bulunduğu ortamdan kısa bir süre de olsa uzaklaşmak pek acaip birşeymiş zira eskişehirdeyim aile saadetinin tamm göbeğinde:)
yıllık yazıları yazmak gerek, iş başvuruları yapmak gerek, mezuniyet gecesi planları yapmak, onu geç ödev yapmak gerek, iş görüşmelerine gitmek gerek, gelecek için düşülmesi kuvvetle muhtemel ve zaman zaman içine iyi bi düşülmüş bunalımlardan kendini korumak gerek, bi yandan hayırlı bi evlat olmak yollar aşmak etmek gitmek görmek gerek, incik cincik herşeyi düşüne düşüne paralanmamak gerek, bi salmak gerek, hatta inanıp şu yazdıklarını bile silmek gerek lakinn ben gayet mantıklı şeyler düşünebilse de onları hayata geçireilen bir insan diiilim. ama düşünüyorum en azından bu da bir şey bence diyip kendini bi takdir ediyim bari..
boş boş yazmak istiyorum çünkü o paylaşılası olduğunu düşündüğüm 8398392839 şeyden biri bile mi gelmez şu an insanın aklına.. gelmiyo valla.. üç uçuk aynı anda çıkardım onu söölesem pek anlamlı durmuyo dimi:) ama üç uçuğun ses uyumunu sevdim yahu, bak küçük birşeyden mutlu oldum yine görüyo musun:)
nokta
ama olmuyor, yine susamıyor sevgili okuyucular:)
şu resimdeki gibii yapabilmek için hangi bilim dalı kurallarına karşı gelmem lazım ki? bi yerçekimi falan cepte de (fizik oluyo zannımca:), başka? istiyorum yani yapıcak bişi yok.. ilgililere duyurulur:P
yakında iş başvurularının 782781 tane olan eleme aşamalarında şööle şeyler yapmamızı isteyebilirler bence, hayır yani öngörülü bi insanım hazırlıklı olmak istiyorum:)

tamam susucam da bir de günün şarkısı ozaman: I feel it all by Feist. Bu kadının sesi ne? ne bu ses:) asıl beni çarpan hali know how adlı kings of convenience şarkısında dinlensin lakiinn hayat niye adil diil? bir şu resimdeki gibi yapabilmek bir de şu kadınınki gibi sesim olsun istiyorum.. çok mu hıms?

I know more than I knew before
I know more than I knew before
I didn't rest, I didn't stop
Did we fight or did we talk

sevindirik fıtfıt

2009-04-08T02:28:00.003+03:00

Küçük şeylerden mutlu oluyormuşum ööle dedi canlardan biri, bugün oldum:)

bir rüzgar gülü mutlu etti beni, sonra iki küçük kitap küçük ama cidden; birinin adı uykum gibi gelsene, birininki kalp dönmesi.. dünyanın en şirin şiir kitapları olabilirler, çocuklar gibi sevindim ben de onlar sahip olunca:) sonra anlamsız bir gözlük takıp ayna karsısında dakikalarca kıkırdamak da pek mutlu etti beni... ama en çok pek sevilesi bir arkadasla kadıköyün arka sokaklarında kendimizce keşfettiğimiz mekanlarda içtiğimiz biralara eşlik eden anlamsız uzun sohbetler mutlu etti.

Yazma şevki yoktu nezamandır içimde, hiçbir şeyin şevki yoktu.. Bugün geldi geri hepsi :)

Ozaman yeni aldığım kitaplardan Atanur’dan gelsin küçük bir şiircik:

Veda Öpücüğü
sondan say
ilk öptüğümü

Hayır romantik bir fare dönemimde de değilim ama kitabın sonunda bu şiirle karşılaşınca içi ısınıyor insanın.. aynı etkiyi hedeflemiştim ama çenemi değilse de elimi tutamadım:)

Bir de en son not günün şarkısı: “where the wild roses grow”. Aniden aklıma gelip dinleyebilmek için çeşitli uğraşlar verdiğim ve yine 70 kez falan farklı yerlerdeki(iş bilgisayarı, laptop,mp3player gibilerden) farklı playlistlerimde dönüp duran şarkı.

Valla en son not: 20lik dişim çıkıyo geç de olsa, agzımı açamıyorum ama dişçiye gitmek istemiyorum; hatta şuan şundan bahsederken bile o şirin pamuksu mutluluğumun keçeleştiğini hissedip kapatıveriyorum konuyu:)

solda güneş yükselse?

2009-04-02T01:21:00.000+03:00

ben gitsem gitsem gitsem güneye olmak zorunda da değil heryere olur.

Gece boyu öksürmekten uyuyamayan genç kızın dramı

2009-03-22T13:29:00.002+02:00

Evet, o benim.
Çok üzülüyorum ben bu kızın haline.
Evet, haline üzüldüğüm kız da benim.

başlık yazmayı seviyorum yahu..

2009-03-21T15:03:00.004+02:00

Çok akademik bir giriş yapacaktım yazıma, “ertelemek” sözcüğünün etimolojisinden girip kimbilir nerelerden çıkacaktım, beceremedim:) bir şeyleri erteliyor olmak çok acaip bir şey diye içimdekileri bir ilkokul çocuğu edasında söyleyiveriyim bari istediğim girişi yapamadım:) evet ya cidden çok acaip bir şey; yapman gerekiyor biliyorsun ama bir türlü başlayamıyorsun, ya da dur şundan sonra deyip duruyorsun birtürlü gelmiyor ama o aktivitenin yapılacapı kutlu zaman dilimi. Şimdi hayatı ertelemeyin diye klişelere girmemek için zor tutuyorum kendimi ama böyle bir şey söylesem de şurayı okuyan kutlu kişi haşaa sözüm sana değil kendime olur. Zira taa geçen hafta yazmıştım mesela odamı toplayacağım diye yaptım mı? Tabiki hayır:) masamda oturacak yer olmadığı için yatağımda yaşıyorum kaç gündür öylesi acınası durumdayım. İş başvurusu yapmaya hala başlamadım ki hani önceliğim o olmalı sanki şu aralar:) bir yerlere gitmeyi, bazı insanları görmeyi, kendim için bir şeyler yapmayı(doktora gitmek mesela, kuaföre gitmek mesela:)), yataktan kalkmayı bile erteler durumdayım sürekli. Nolucak len benim bu halim. Bir şekilde bir şeyleri son anda yaparak kurtarıyorum çoğu zaman ama sanırım kaçırdığım bir şeyler de oluyordur aralarda.

Aman içim sıkıldı kendimden. Konu değiş bakalım hemen.
İçim sıkıldı dedim yaa fırsat bildim bunu (arada gazlanabiliyorum bak:)) attım kendimi yataktan aşağı, gece boyu kendisini yataktan düşürmemek adına duvara yapışık uyuduğum laptop’umu da çektim aşağı, yeter be dedim. Masama oturamayacağım ve odamdaki herkes de uyuduğu için oturamayacağım masayı oturulabilecek hale getirmek için uğraşamayacağım için(evet bahanelerim iyidir.) kendimi çalışma odasına attım. Belki bu vesileyle ders de çalışırım güzel olmaz mı:) ben bu sabah 9 da kalkıp kütüphaneye gidip işte ders çalışmak olsun, gerekli kitapları almak olsun, cv düzenlemek, cover letter yazmak olsun bunlar gibi lanet işlere adayıp kendimi gün boyu da ordan çıkmayıp akşama kendimi sokaklara vuracaktım. Planım buydu yani ama saate bakıyoruz 1 olmuş hatta geçmiş şu anda planımın bir 4 saat kadar gerisindeyim ve bu sayıyı bilirim ki 9 10 a kadar çıkarır en son amaaan yarın başlarım derim. İşsiz kalıcam bu gidişle haydi hayırlısı.:) Bu durumda tam bir irade örneği göstereceğim (bak bak nasıl gazlandı.), bunu hatta şu an göstermeye başlıyorum: Çıkmayacağım bugün dışarı çürüyeyim de şu çalışma odasında göreyim günümü. Gerçi bu planım geçen hafta da vardı benim, geçen Cumartesi de minderde oturup hem böyle yavaş yavaş işlerimi halledecek hem de dinlenecektim ama sonra kendimi 20.00 taksim servisinde studio live’daki eski 45likler partisine giderken buldum. Oyüzden bu hafta çok da iddalı olmıyım bari, kısmet diyorum. Herşeye kısmet diyorum bu ara hatta erteleme aktivitesi öylesine içine aldı ki beni durumlar üzerinde düşünmeyi de erteleyip kısmet diyip çıkıveriyorum işin içinden. Minimum beyin aktivitesi, maksimum laf kalabalığının ortasında yüzdüğümü farkettim şu an bir de... napalım KISMET! :)

not: ben şu yazıyı yayınlayabilene kadar saat kaç oldu sürekli bir we're sorry page le karşılaştım virüs içinde mi yüzüyor bilgisayarım nedir, o yönde dokundurmalar yaptı bu blogger amca bana:) ertelemeyi bırakmam gereken bir şey daha şu bilgisayarı ilgili yüce toshiba insanlarına götürüp bir formatmış, bir temizlikmiş, bir bakımmış kısaca bir elden geçirtmek.

En uyumlu çift :)

2009-03-19T23:21:00.002+02:00

Şöyle kebaplı, şalgamlı, fındık lahmacunlu, çiğköfteli sofralarda çok kereler soğan ve sumak’ın arasındaki o müthiş uyum bizi canı gönülden etkilemiş, saatlerce olmasa da dakikalarca ne de uyumlu bir çift olduklarından, birbirlerine ne de yakıştıklarından bahsedip durmuşuzdur. Şimdi düşünüyorum da ne iğrenç bir insanım len ben, ama sadece ben değil çevremde bana engel olmayı bırak bir de bu düşüncelere çanak tutup üzerinde konuşup birlikte gaza geldiğimiz arkadaşlarım da en az benim kadar iğrenç. Gözlerimizi çatalın ucundaki sumak bezenmiş ince soğan diliminden alamayıp, konu üzerinde dakikalarca konuşmak ne oluyor kardeşim? Bir de sonrasında başka uyumlu çiftler bulmak: mesela pastırma ve humus da çok uyumlu bir çiftmiş meğer ama benim haberim yokmuş. Kişiliklerini ayrı ayrı beğendiğin insanların birlikte olduğunu öğrenip mutlu olmak gibi bir şey oldu benim pastırmalı humusla tanıştığımda hissettiklerim:) böyle de güzel güzel anlatırım hissettiklerimi, konu pastırmalı humus olunca:) Uyumlu çift diye romantik bir başlık atıyorum sonra soğan diyorum pastırma diyorum, evde kaldın kızım sen diyorum sonra bir de çaresiz kendime:) peki üzülüyor muyum? Bilakis pek bi eğleniyorum yine:)

Baya kafa patlatmıştık biz bu yemek dünyasının uyumlu çiftleri hakkında ama alkolün etkisiyle olacak diğerlerini hatırlamıyorum ama son günlerde sık sık görüp her gördüğümde içimi ısıtan bir reklam geliyor aklıma. Tema: çikolatayla fıstığın efsanevi aşkı. Bir tarafta küçük dükkanında çikolata yapan güzel mahçup ifadeli bir kadın, ve karşısındaki dükkanda fıstıkçı ve yine bir okadar mahçup adam, arada şarkı söyleyen çocuklar, mutlu sonda ise fıstıkla çikolatanın birleşmesi nezdinde birleşen yine bir okadar mahçup kalpler:). Çikolatanın özünde var romantik bir şeyler bir de böylesi şirin şarkılı, mahçup ifadeli, masum tavırlı, insanın içini ısıtıveren bir reklama link verirsem belki kendimi bir biraz olsun kurtarabilirim pastırma ve soğanla yarattığım imajdan:)

mezun olma eşiğindeki gencin ruhsal sıkıntıları

2009-03-19T12:12:00.004+02:00

Mart mı gelmiş? Yoksa ortasına bile gelmiş, hatta onu geçmiş sonuna bile yaklaşmış mı? Bugün 19’u mu yoksa? Yoksa mezun olmaya 3 ay gibi bir zaman mı kaldı? Yoksa hayatın büyük bir bölümünün cidden artık sonlanıp bilmediğin başka bir fazına geçmenin eşiğinde miyim? Yoksa bu durum beni bir de içinden çıkılmaz bir sıkıntıya mı sokuyor? Hatta sadece beni değil çevremde mezuniyetin eşiğinde olan herkesi de.. öylesine devasa bir sıkıntı yani bu karşısına çıkanı hop yutuyor, vallahi ben bunu bildim bunu gördüm herkesin yüzünde.. kimi görsen yüzü düşük, bir dokun bin ah işit sözünün derin anlamına idrak ediyorsun e naber diye sorduğunda.

Çok acaip bir şeymiş mezun oluyor olmak, cümlenin kuruluşu bile garip. Tekrarlı bir de kulağı da tırmalıyor geçtim insanın içini bunaltmasını. Biliyorum cümleler beynimde büyüyor, uzuyor, laçkalaşıyor içinden çıkılmaz hale geliyor ve bunu sadece beynimde de yapmayıp al işte klavyeye de dökülüyor. Konuştukça (benim durumumda yazdıkça oluyor şu an için) açılır mıymış insan? Büyük yalan, al işte daha da kapandım. Belirsizlik her durumda rahatsız etmiştir beni ve bu önümdeki hayatımın en büyük belirsizliği mi yoksa(bu soruya ah dedim ne de küçük bir hayatın var aslında da kendini bir şey zannediyorsun, tam bunu derken de aslında bir şey de zannetmeyip küçük bir b.k olduğumu düşündüğüm zamanlar da geçmiyor değil beynimden ama konuyla ilgisiz değil mi).

Bir şeylerin bitmesi hep can sıkıcı insan hayatında. Evet evren kutlu bir yer: biten yokolan “şeyin” yeri başka “şeyler” tarafından bir şekilde dolduruluyor, yayılmacı ve hevesli bir tarzı oluyor diğer “şeylerin” herzaman hoop diye olmasa da bir şekilde dolduruveriyor giden şeyin yerini. Evet bu durum cepte tamam, Ama şimdi gelgelelim 17 senedir hayatın yüzde(%) şu an hesaplamak istemediğim maşallahlık bir oranını kaplıyor eğitim öğretim dediğimiz kutlu hadise. Onun gidişi bayaa büyük bir boşluk olacağa benzer o sebeple, ve yerini doldurur diye umut ettiğimiz iş yaşamının nezaman gelip şenliklerle karşılanacağı da belirsiz.. işte o belirsizlik belirli duruma gelene kadar o boşluk; ağır depresyon, uyku, mutsuz hissiyat, hayata öfke, düzene kendine ona buna şuna öfke ile dolar mı acaba diye düşünerekten de kendikendimi bunaltma işlemime başarıyla devam ediyorum. Şu an aslında cv düzenleme, cover letter yazma şirket araştırma gibi aktivitelere devam ediyor olmam gerekir, ama ben başlamadım bile; buyur burdan yak.

Kendi kendimin içindeki bezmiş isteksiz küçük insana sesleniyorum, daha dün sabah cıvıl cıvıl uyandın, bir dokunup bin ah işittiğin arkadaşlarına geçecek bunlar diye moral verdin, şimdi böylesi bunalmak oldu mu yavrucum?

not:çok acaip bir başlığım var, nokta atışı adeta!

RTE'yi kızdıran, milyonları gülmekten kırdıran "kafa"

2009-03-14T12:17:00.005+02:00

ama o nasıl da şapşal şapşal gülümseyen, nasıl da şirinler gibi, muppet showdaki kuklalar gibi, yaramaz bir yavrucak gibi aradan pırtlayıveren bir kafa:)
hani olur da denk gelemeyip bu inanılmaz görüntüleri izleyemeyen varsa diye, herkes görsün:) fazla söze göre yok.

bahçede yeşil çınar

2009-03-14T02:49:00.004+02:00

Mutlu mutlu tv izleyip scrable oynar bir vaziyetteydik, günlerdir resmen orda burda olduğum için olabildiğine tembellik ve popomu konduğu yerden kaldırmama durumuna kendimi salmış geyik yapar bir haldeydim. Midemde hevesle hazırladığımız birsürü yemeği fazla kaçırmış olmanın rahatsızlığı var ama üstüne bardak bardak çay içmekten de geri duramıyorum. Televizyonda beyaz show, beyaz showda da konuklardan biri yavuz bingöl ki severim kendisini pek çok türkülerini söyleyip bağlamasını çaldığı sürece, hatta pek çok severim bu vakitlerde. Bu programda özellikle banttan şarkı söyleme durumu beni üzse de programın bir yerinde bir türkü söylemiştir ki yine bağlamasını eline alıp yine mest olmuşumdur. Bilmediğim de bir türkü hemen sözlerini yazdım odaya çıktığımda araştırmak üzere... ve kardeş türküler’in bahar adlı albümünde karşıma çıktı işte “bahçede yeşil çınar” isimli bu güzel türkü. O nasıl güzel ezgiler, nasıl güzel bir yorum, erkan oğur araya girip gazel okuyor daha da kendinden geçiyor insan. kardeş türküleri bu denli sevmeme ve bütün albümlerini tekrar tekrar bıkmadan sıkılmadan dinlememe, sıksık bir yerlerde konserleri var mı acaba diye kendi kendime heveslenip araştırmama rağmen ben bu türküyü nasıl görmem? hem de bahar albümünün içinde... yaşadığım şaşkınlığı anlatamam...Hertürlü müziği zevkle dinlerim ben hertürlüsünü ama türküleri ayırıyorum sanırım ister istemez. Böyle hislenir mi insan... Bu türkü diyarbakır’ınmış... gitsem ya ben de yarın atlayıp buralardan oralara.. ya da bu istek şu an gerçekleşemez biliyorum, ozaman birisi bağlamasını kapıp gelse benim yanıma.. bu da mı olmaz?

haftanın öne çıkanları-2-

2009-03-13T18:59:00.009+02:00

Bugün odamı toplacağım, evet o kutlu gün geldi: şenlikler başlasın:) henüz bir niyet aşamasındayım ama eminim bu niyetimi bile söylesem odanın geri kalan bireyleri için bir bayram havası olur şu iğrenç kapalı havada bile. Şimdi küçük bir ihtimal beni şahsen tanımadığı halde burayı okuyan insan varsa onlar için bir not düşelim: ben iddalı bir pasaklıyımdır:) öyle bildiğiniz bir dağınıklık değil bu giysiler dolap yerine sandalye üstü, masa üstü, yatak üstü ve hatta dolap üstü gibi yerlerde sonsuzluğa uzanmak amacıyla kümelenip günler haftalar boyu ellenmeden durabilir. Ellenmesi durumu o kümeye yeni bireyler katmak içindir, toplamak gibi bir düşünce aklın ucundan bile geçmez gayet mutlu mesut bir şekilde yaşanır. Sandalyeye oturulcaksa ordaki küme yatagın üstüne atılır, yataga yatılcaksa aşağı sandalyenin üstüne. Ve zaman böyle mutlu mesut geçerken ben işte yılda iki kez falan evet artık toplıyım şu odayı diye bir gazlanırım. Üç türlü sonuç vardır, yaa sadece niyette kalır amaaan sonra yaparım diyerekten ertelerim, ya başlar bütün eşyaları odanın tümüne yayarım toplıycam ya ama sonra içim sıkılır onları öyle bırakırım, bunu lisede ailemle birlikte yaşarken de yapıyordum. Şu anlattığım aksiyon sonrası 1 ay boyunca yerdeki eşyaların üzerinde hoplayaraktan dolandığımı hatırlarım oda içinde, sonrasında annem daha fazla dayanamaz “modern işkence haline getirdi bu kız bunu bana” serzenişleri halinde toplardı saolsun:) ama işte yurt odasında bir anne yok ne yazıkkiL Anne gibi bir oda arkadaşım var aslında o da çok güzel toplardı arkamı eskiden ama sanırım artık bıktı. Neyse efendim üçüncü durumsa cidden toplamaya başlayıp başarıp bitirip kutlamaların yapıldığı aşamadır. İnsanları özellikle davet ettiğim bile olmuştur gel odayı topladım bunubir görmelisin diye. Hazırlıkta(bundan taaa 4 yıl önce yani) maytaplar yakıp resimler çekmişliğimiz bile vardı, hevesli gençliğin hali başka:)

Dünyanın en güzel defterini aldım buarada, çocuklar gibi de sevinip herkese gösterdim:) fotoğraf makinamda pil olsa resmini çekip buraya bile koyucam öylesine bir güzellik zira ama biryandan da öylesine bir gaz bendeki farkındayım:) küçük şeylerle yakalanan mutluluk diyelim, pek bir polyannayım:P derken aklına küçük başka bir şeyden duyduğum mutluluk geldi. Her morning elegance vs my morning heaviness yazımda bahsettiğim kafamın 350 kilo olması durumu tam yansıtılmasa da bir şarkıya konu olmuş meğer de benim haberim yokmuş:) Amy Mcdonald isimli hatun insan meğer söylermiş böyle bir şarkı : And you wake up in the morning and your head feels twice the size diyerekten. Bu şarkıyı duyardım ama kulak vermezdim sanırım önceden, sonra bir arkadaşımın playlistindeki tek hareketli ve mutlu tınılara sahip şarkı olması dolayısıyla ilgimi çekti kulak verdim, anammm güzelmiş ya dedim:) ve sonrasında klasik 8392893828389 kez playlistimde dönmeye başladı. Alın size yeni bir küçük mutluluk:P

Ozaman bir de mutsuzluk örneği yazalım tam olsun. Beşiktaştan kalkan kadköy vapurlarının yeri değişmiş! Mutsuzluk bunun neresinde mi? Benim bu durumdan bihaber olup eski yerine bile geç kalabileceğim bir saatte evden çıkmış olmamda. 5.45 vapuruna yetişmek için 5.30da evden çıktım evet çok normal gözüken bir saat değil mi beşiktaştaki bir evden çıkmak için lakin hesaba katılması gereken parametre şudur ki ben hızlı yürüyemiyorum. Sanırım genlerimde yok:) 5.30da çıkmış olup vapura yetişebilmeye baş koyarak kendi çapımda koşmak benim için baya büyük bir azimdi. Bir yandan tükürür gibi yağan yağmur ve suratıma suratıma eserek beni yüz felci olma korkumla tekrar yüzyüze getiren iğrenç rüzgarı saymıyorum bile, bence bütün tabiat karşımdaydı:P Dilim dışarda bir şekilde bence kadıköy iskelesi olması gereken yere vardığımdaki ilginç tenha durum görevlinin kadköy iskelesi taşındı sözleriyle acı bir şekilde açıklığa kavuştu. İşte bu resmenn koca bir mutsuzluk!(evet umut sarıkaya’dan çordum ama durumuma uyuyo napalım:) sonra ordan da diğer iskeleye koştum, havaya, yağmura rüzgara, beşiktaş belediyesine, önüme çıkan insanlara ama bir de en çok kendime sövüp durdum yol boyunca. Ama azimle ilgili o güzel lafı hatırlıyoruz şimdi: ben o duvarı deldim o vapura yetiştim:)

haftanın öne çıkanları-1- (nacizane hayatımdan:))

2009-03-13T00:38:00.007+02:00

İnsan kendi yaşama alanından (benimki yurt odası efendim:)) Cuma günü çıkıp, taaa diğer haftanın Perşembe günü geri dönünce yazacağı çok şey birikiyor ama bu sefer de haftanın yorgunluğundan hepsini yazacak gücü bulamıyor, böyle tatsız bir durumu anlatmakla başlıyor yazısına...

Haftasonu notlarım da yarım kaldı evet, ama kendi bilgisayarımın başında rahat rahat yazmanın tadı ayrı diye saklamak istedim ama nerdeyse diğer haftasonu geldi, neyin notu yani artık:) o sebeple biz bütün haftamızdan küçük küçük notlar verelim efendim kimsenin hatrı kalmasın:)

Öncelikle bu gece rüyamda görüp, eyvah doğum gününü unuttum diye garip bir korku ve telaşla uyandığım ama doğumgünü taaa nisanda olduğunu kendikendime hatırlatıp bu korkuma şaşırmama konu olan canım arkadaşım burdan sana kocamann bir selam çakıyorum, sen inanmadın ama takip ediyor olman vallahi duygulandırdı len beni:) hatta şu son cümleye noktayı değil ama gülücüğü koyduğum vakit kendisi msn’den pırtlayıp hadi blog yaz die serzenişte bulundu ki; böylesine kalp kalbe karşı durum görmedim ben. artık canımı yiyebilir kendisi zannımca öyle bir sevgi doldum:) ancak yeter artık, çok da şımarmayalım:P

Kapattım artık, atladım başka bir nota: Cumartesi akşamı babylon’da Shantel konserine teşrif ettik efendim ama bu teşrif etme kelimesi yanlış anlamalara yol açmasın. Parasını bastırıp gittik ve bu para kısmını vurgulamamın sebebi de o bastırılan paranın sonrasında içimizi yakması. Shantel iyidir hoştur, eglencelidir ayrıca pek de tatlı adamdır, yerler onu.. evet bunlar cepte ama shantel’in müziği meger ilk 1- 1,5 saat eglenceli gelip sonrasında beyin yorucu bir tekrarlar silsilesi haline geliyormuş. Yani belki çalan şarkılar hep aynı değildi ama benim beynim hepsini aynı algılamaya başladı bir yerden sonra. Ve ben hiç bir konserde böyle olmamışımdır ama kollarımı bağlayıp hadi gidelim diye yalvardım yanımdaki insanlara. Neyse ki bu halime onlar da alışık olmadığı için çıkıp Baraka isimli bir mekana, bir arkadaşımın söylemine göre “s.çmayan müzik”in kalbine gittik:) Bu tamlama da literatüre girsin istiyorum, hayır bulucusu ben değilim ama çok pis sahip çıkarım. Efendim bilinir belli bir saatten sonra müzikler bir bayar, ya iyice club tarzına ya da anlamsız şeylere döner. Ama bu baraka isimli ferah, salaş mekanda dönmüyor, dilediğin kadar zıplaya zıplaya dans edebiliyorsun. Ama Cumartesi gecesi bizi ilk gittiğimiz vakit ufak bir hayal kırıklığına uğratmadı değil zira böyle ağır müzikler eşliğinde herkes oturur halde,, s.çmayan müziğin temasına hiç uymayan bir hava vardı ortamda. Ama biz dj’in yanına gidip gelip adamın playlistini resmen ilmek ilmek hazırlayaraktan herkesin gecesine renk kattık zannımca:) gece 4 suları kalan kadro bir taksiye doluşaraktan arkadaşlarımın beşiktaştaki evine yola çıktık. Sonrası “happily ever after”:P

Yeni bir teorem değil ama hipotezim var, ismi “ıssız adam effect”. Artık yemek yapan erkek pirim yapıyor efendim:) hem de öyle böyle değil baya ilgi çekiyor yani yemek yapabiliyor olmak bir erkek için. Nacizane tavsiyemdir, eğer bir kıza yazış aşamasında tatlı tatlı konuşmalardaysan eyy erkek insan, yemek yapmayı çok seviyorum gibi bir cümlenin ardından hatta sana da bir gün bıdı bıdılı bıtbıt yapıyım de sonra etkilerini bekle ve gör:) işte o etkiler yüzde ben diyim 80, sen de 85-90 olumlu olacaktır ve işte bu ıssız adam effect’in ta kendisidir. İnan bu hipoteze, sev onu mutluluğa giden baya sağlam bir anahtardır. Issız adam öncesi yok muydu peki bu durum evet tabiki vardı, çok eskiden okuduğum kitaplardan bile hatırlarım kadın kocasının eve gelip salata yaparken ona yardım etmesini hatta malzemeleri beraber doğramayı falan hayal eder. Yalnız güzel bir sahne bukadar hödükçe anlatılamaz sanırım şu an farkedip son verdim hemen örneğime ama bence sen anladın benim varmak istediğim noktayı:)

Yazmıyorum yazmıyorum sonra bir yazıyorum ordan oraya atlayaraktan sonsuza uzaması beni bile sıkıyor demiyim ama seni düşünüyorum sevgili okuyan; seni sıkacak diye benim içim içimi yiyor:) susuyorum.

haftasonu notları -1-

2009-03-10T02:28:00.004+02:00

ufacık notlarla harcamak istemiyorum aslında koca haftasonumu ama yorgunum, yoğunum, kendi bilgisayarımda değilim ama deli gibi blog yazasım var dolayısıyla burdayım:)
cuma günü okuldan çıkılıp özgürlüğe kanat açılır, önce koz yatağı karfura sonra erenköye, sonra kadıköye sonra beşiktaşa sonra baltalimanına. neden peki bu sonsuz yolculuk? şirket yemeklerinde pek eğleniyorum ben(heryerde gereksiz çok eğlenebildiğimden oluyor sanırım:) perşembe günü gitmemeye karar verdiğim şirket yemeği için cuma günü tekrar telefon alınca ısrarları kıramadım. milyonların olmasa da onların bana ihtiyacı var sanırım:P
yemeğe gittiğimde genel müdürün yanında ayrılmış olan sandalyem başlarda beni biraz gerse, ilerleyen saatlerde attığım göbeklere yada çektiğim halaylara engel olamadı. peki gece ordan çıkmakla bitti mi? hayır:) insanın bir telefonuyla yanına gelen arkadaşları gibisi yok efendim burdan da bunu ilan ederim. baltalimanı portaxe isimli mekandan çıktığımda benim içimdeki heves henüz sönmemiştir herzaman olduğu gibi. taksideyken arar iki canım arkadaşımı taksime çağırır; geriye dönüp anlatırken de böylesine kafiye yakalarım yazdıklarımda:) biraz beklerim onları taksimin göbeğinde ama sorun değildir, beraber küçükbeyoğluna gidilir içilir de içilir. grubumuza başka bir işyemeğinde olan başka bir can arkadaş bir de onun arkadaşları, ve hatta sonra başka bir programdaki başka bir can arkadaş ve onun "date"i de katılır. kalabalık, sarhoş komik bir topluluk içerisinde en yüksek desibeldeki kahkalar, ve büyük katsayıdaki saçmalamalar bana aittir ertesi gün aldığım bilgilere göre:) ama şaşılan bir durum değildir tabiki bu da. cuma gecesinin sonunu içinde bulunduğum pazartesi gecesini geç, cumartesi sabahı bile hatırlamaz haldeydim. çok pis bir huyum var benim diye giriyim cümleye burhan altıntop gibi; çok pis bir huyum var benim azıcık da içsem çok da içsem farketmez ben ayrıntılara takılmam:P bu çok iddalı yorumla her nekadar üstünü kapatmaya çalışsam da benim bir sorunum var; o da azıcık olsa bile almış olduğum alkol, ben bir şey hatırlamıyorum arkadaş. bıktım artık yaptıklarımı ya da olanları, olayları başkalarından dinlemekten, diycem ama biryandan da zevkli olmuyor değil:) daha çözemedim bu durum karşısındaki tutumumu.. ben böyleyim diye kabul ettim kendimi, bir de kabul ettirdim tabi:)
cumartesi gününe geçmiyorum bile şimdi zira bakarım saat geç, sabah erken kalkmalar yine bekler, bir hüzün kaplar içimi cumartesinin çeşitli eğlencelerini hatırlamak bile bu hüznü kovamaz sanırım; zira uyku pek tatlı bir şey hele ki sabahın köründe kendini yataktan kazımaya uğraşırken. yarın işe gidecek olsam sadece 3 saatlik uyku uyuyabileceğimi düşünüp önümdeki 5 saatlik uykuyla yetinmek istiyorum, deniyorum.. olmuyor.. hadi ben gidiyorum:)

"her morning elegance" vs. my morning heaviness

2009-03-06T00:53:00.004+02:00

Bazı sabahlar olur beynimin 350 kilo falan çektiğine yemin edebilirim uyandığım vakit. Böyle yastıktan kalkmak istemez o kafa, kalkamaz da zaten nasıl ağır. E o öyle olur vücudun geri kalanı durur mu kalan da 900 kilo falan var nerden baksan bariz, bir taraftan bir tarafa dönerken bile etim acır. Ne acındırdım di mi kendimi ama vallahi oluyo bana böyle, şimdi sorarım ben o ağırlıkla yurt odamda kaldığım tavana yakın yatağımdan nasıl aşağı iniyim, nasıl derslere gidiyim, onu geç odadan nasıl çıkıyım. Çıkmam, arayan soranlara da cevabım hazırdır kafam 350 kilo “yine”, derim onlar anlar:)

İşte ben zaman zaman böyle uyanır, kalan böyle uyanmadığım zamanlarda da bir arkadasımın deidği doğruysa “salak gibi”(evet bunlar gayet de iyi bi arkadaşımın sözleridir:)) olduğum için o sabahın ilk uyanılan saatlerinde; şu nacizane klipteki hatun insan benim sinirlerimi bozmakta. Şimdi arkadaşım bu ne huzurlu bir uyku, sen ne mutlu bir hatun insansın bir de uyurken nasıl böyle güzelsin. Ben gece yarısı uyndığımda agzımdan bir takım sıvıları dışarı taşmış bulabiliyorum kendimi, ya da öylesine anlamsız bir pozisyonda yatıyorum ki (örneğin süpermenin bir kolu öne bir kolu arkaya bakan uçuş pozisyonunu gayet uyku modum yapabiliyorum) gecenin bir yarısı kolumu uyuşmaktan taşlaşmış şekilde buluyorum, bir de üstüne ürküyorum bu uyuşukluğa, yüzüm eminim ki hallerden hallere giriyor hepten suratına bakılmaz oluyorum. Şimdi ben böyle içler acısı bir halde iken bu şahane klipteki güzel insan benim sinirimi bozuyor arkadaş.. ayrıca bunla kalsa yine iyi, ben birgün boyunca şu klibin gazına gelip yatağından inmemiş bir insanım, ama yatak çarşaflarım beyaz olmadığından sanıyorum böyle iç huzurunun hat saffalarda seyrettiği, mahmur mutlu ruh haline ne yazık ki erişemedim. Öyle yattım olmadı, böyle yattım olmadı sürekli yatış halinde olmaktan her bir yerim ağrıdı... günün sonunda anladım ki kendini bimek, aa ne güzel klip ne de şirin ne de orjinal, vallahi süper diyip geçmek lazım. Hani taş çatlasa klipteki jön insana hayran olup, şarkının sözlerine falan da bakıp, söyleyenin sesine iyi not vermek ama klipteki dünya huzurunu bünyesinde toplamış hatun kişiye özenmeyi kesinlikle bir kenara bırakmak lazım.

sonradan edit: peki şimdi şöyle bir durum var ben bu videonun başta gözükmesini istiyorum ama beceremiyorum, zaten şu bloga yutube'dan ya da herhangi başka biryerden nasıl video ekleyebileceğimi anlayana kadar göbeğim çatladı, zira kendi kendime bulmaya çalıştım. halbuki saatlar süren deneme yanılmalar sonucu google'da "blog'a video ekleme" diye aratınca benim gibi teknolojik becerisi minimumda olan insanlar için hayır sever insanlar tarafından adım adım yazılmış açıklamalarla karşılaştım. mutlu oldum, sabah ağırlığımı gecenin bir yarısı attım üstümden:)

from the moment I wake up till the time I go to bed...

2009-03-05T02:32:00.005+02:00

...I think about writing my blog!!
vallahi her sabah kalktığımda diyorum ki bugün yazıyım, sonra erteliyorum sonra biraz daha sonra biraz daha sonra açıyorum sayfayı böyle içime bişiler oluyo yok diyorum yazmıyım şimdi yarın kesin yazarım.
yazmak için zorlamıyorum kendimi hayır, cidden istiyorum birsürü şey var yazacak ama ne bu basireti bağlanmış ruh hali sorarım hem kendime hem de varsa sen sevgili okura:) belki bir ara varmıştır okuyan birileri ama yuh en son başlık taaa 13 şubat'taymış ozamandan buzamana kadar takip ettiysen sana kocaman bi sebgi kelebeği, kendime de koca bir YUH gönderiyorum. evet bunu yapıyor ve yapmamla birlikte utanç duyuyorum.
neise..
bu böyle kendini affettirme yazısı olacak kendime bir de okadar zaman girdi araya lök diye hiçbirşey olmamış gibi devam edemem:)
nerdeyse 1 ay olmuş yazmayalı ve çok acaip şeyler oldu, hertürlü ruh haline girdim çıktım bu zaman diliminde. kendimi 3 gün boyunca odaya kapattığım da oldu, delice dansetmekten 3 gün boyunca popom da dahil her yerimin ağrıdığı da.. bir dengen olsun be kızım diyorum kendi kendime bu noktada ama biliyrum ki olmaz, boşuna kendi kendime serzenişte bulunmayayım da diyorum hemen ardından:)
bir de diyorum ki özlem ne boş konuşuyosun.. böyle yazacaksan hiç yazma! ve hemen kendi kendimin sözünü dinleyip susuyorum.
dipnot: görüldüğü üzere pek uysalımdır.

the one!

2009-02-13T16:39:00.002+02:00

işte bu.. galiba şöyle bir güzellik mutfağımda durduğu gün yaşama sevincim hat saffalarda seyredecektir:) henüz bir mutfağım dahi yoktur o ayrı.

rüyalar zaman zaman hayattan soğutabilir, evet evet bunu yapabilir.

2009-02-11T20:09:00.005+02:00

Kendi kendime pek güzel işkence ederim, bilirim pek çok kişi yapar ama ben baya iiyim bu konuda onu da bilir, yiğidi öldürür hakkını veririm. Sözkonusu yiğit de burda ben olduğum için ne die bukadar lafı dolandırdığımı bilemem. Konuşmayı sevmek de zor, her düşünce bi ağırlaşıveriyo kelimelere dökücem diye kasınca.

Efendim azımsanamaz bir çoğunluk tarafından sabahın körü sayılacak bir vakitte işe gitmekteyim, öyle bir vakit ki kargaların genelde yaptıkları bir aktivitenin bu saatlerde gerçekleşmediğine dair de rivayetler vardır literatürde(artık neyin literatürüyse o). Uzun zamandır da yok final dönemidir yok tatildir yok hastalıkdır falandır filandır derken de ben unutmuşum böylesine bir vakitte kalkmayı. Tamam hatırlatıyorum her sabah bünyeme şimdi, kendimi kazıyorum yataktan lakin akşamları da 9buçukta falan giriveriyorum o yatağa. E tabi insan böylesi erken bir vakitte yatınca sabaha kadar yediği yemeklerin de etkisiyle bayaa bir rüya görüyor, e bazıları da can sıkıcı oluyor. İşte bu gece 3 sularında böyle bir rüyadan resmen hayattan nefret ederek uyandım. Küçükken bir kitap okumuştum ozamandan beri üstünde düşünmemişim şimdiye kısmetmiş. Diyordu ki kitap rüya bastırılmış duyguların su yüzüne çıkmasıymış. Şimdi yazımı da bozmak istemiyorum lakin allah kahretsin öyle duyguyu:) hayır ben biliyorum öyle bir duygum yok benim bastırılmış falan rüyalarımda su yüzüne çıksın ama artık bastırılmış da mı çıkmış yoksa canım sıkılsın diye birtakım güçler tarafından rüyalarıma mı gönderilmiş(fantastik bir dünyadan bahsediyorum, evet), yoksa yatmadan kendikendime ettiğim duygusal işkencenin beyin kıvrımlarımda yarattığı deformasyon sonucu mu olmuş bilinmez ama ben bunu yaşadım. Ve hani gece 3 te uyandın o rüyadan kendini bil de tekrar uyu başka rüya gör, ya da sabah kalkınca hatırlama, ya da hadi hatırladın sonradan unut falan.. ama hayır ben akıllı ne yaptım, gecenin kör vaktinde kendi kendime “sen şimdi sabah bunu hatırlamazsın, şarap anahtar kelime olsun hatırla sabah uyanınca” diye de tembih ettim. Ve ne oldu? hatırladım, ve sonra ne oldu? gün boyu kendi kendime hatırlattım durdum işte böyle de oldu böyle de oldu diyerekten zihnimde 843924823984 kez daha yaşadım o anlamsız rüyayı. Anahtar kelime de şarap ki hiç sevmem. Şu an durduruyorum yine zihnimde başlayan sahneyi ve sevdiğim bir şarabı hatırlıyorum. Efendim beşiktaşta “Misket” adında bir mekan vardır, kendi şarabını kendi yapmaktadır ve o şarap resmen bir aşk şarabıdır, yüksekçe bir yerden akıtılıp altında yıkanmak gibi pornografik gözüken ama aslında pek masumane şeyler getirmektedir akla. Testi testi ortaya gelmekte o testi elden ele dolaşaraktan mutluluk dağıtmaktadır, diyeceğim o ki öylesine nurlu bir mekan ve şaraptır.

Kendi kendime işkence etmeyi çok iyi becerdiğim kadar konudan konuya atlamayı da beceririm. O değil de bir künefe peşinde yolculuk günlüğü yarıda kaldı, ama sanma ki yalan oldu. Onun da zamanı gelecektir. Ozaman neymiş “aşk şarabı içmesi hoştur şaşkın, şarap peşinden koşmak boştur şaşkın”. Zihnimin oyunlarından da şu an tiksindim ama yapacak bir şey yok.

kendime notum

2009-02-11T08:04:00.003+02:00

uzuuuyyn zaman olmuştu şu şarkıyı dinlemeyeli:
hemen bi kublesini kendime adarım, hiç durmam.. sanıyorum sıkıntılardayım bu sabah

"And you can't fight the tears that ain't coming
Or the moment of truth in your lies
When everything seems like the movies
Yeah you bleed just to know your alive "

edit: vee sabahtan beri el emeği göz nuru cell cell işlediğim excel dosyasını gerzekçe kaydetmeden kapatmamla sıkıntım şu an tavan yaptı. bağırarak kaçmak istiyorum, biri beni durdursun!

bir künefe peşinde yolculuk günlüğü 2

2009-02-08T21:26:00.006+02:00

Gün 2:

Günümüze yine diclenin annesinin hazırladığı mükellef ötesi kahvaltı ile başlamak.. yine sıkmalar mevcut ama bi de incecik hazırlanmış küçük krepler masanın baş tacı:)

Sonra üstüne kahveler falan onları saymıorum bile:)

Kendimizi yollara atmaca, köprülerden geçmece, adana çarşılarında dolaşmaca.. bizi kilim, nargile, bilimum süs eşyası satan dükkanı önünde yakalayan samet amcadan hayat dersleri: keçi sakalı ve bilhassa kulağı küpeli olan erkeklere bakmamamız konusunda. Onların hepsi puşt, bi de bizi seven erkeğin gidip önce bizi anamız babamızdan istemesi gerektiğine dair kulak bükmeler.. o ütopik kişilik ööle “pastane köşelerin”e çağırmadan önce babamızdan istemeliymiş bizi , gülü seviyosa cidden dikenine katlanır bunu yaparmış:) gibi söylemlere içten içe gülümsememiz.

Ulucami’yi gezmece, bir hamama girmeye çalışmaca, çeşitli banklara parklara kendimizi atmaca ve ara sokaklarda bulunan “sultan sofrası”. İşte yeni bir efsane. Ev yemekleri yapan küçücük ufacık içi dolu leziz yemecik(ıyk bu olmadı dimi:) bir yer. Saat biraz öğleden sonrayı gösterdiğinden bütün yemeklerden birer porsiyon civarı kalmış. Peki biz bu görüntü karşısında yılmış mıyız? Tabiki hayır:) olan bütün yemeklerden kiii sayıyım hemen: analı kızlı, kurufasulye, acem pilavı, normal pilav, yaprak sarması, lahana sarması, mozerellalı tavuk(evet bu bile vardı) başka bi tavuk daha sebzeli falan, salata, turşu vb. Masamızın ortasına dizdirip hep birlikte tabiri caiz ise gömüldük:) evet bunu yaptık, bir yandan da niye böyle yerler istanbulda yok diye bir güzel hayıflandık. Evet benzer yerler var ama böylesine uygun fiyat ve daha önemlisi böylesine bi lezzet yok. Ağlamak istiyorum şu an:)

Sonrasında kendimizi adana’nın gençlik ve piyasa mekanlarına da atmadık değil, ve hatta akşam da ünlü hamburgerlerden yemedik değil onu da yedik. İçinde nane gibi baharatlar bulunan, ekmeği yumuşacık aman da köftesi körpecik(allahım nasıl kelimeler dökülüyo parmaklarımdan:)) hamburgerler de ayrı güzeldi. Ve daha da akşam adana’da da bir türkü bara gidilmezse olmaz diyerekten, tavsiye üzerine baran türkü bar adlı mekanda bulduk kendimizi. Efendim şimdi türkü barlar üzerine koca paper’lar yazmış arkadaşlarım var onların yanında bana laf söylemek düşmez ama yahu şööle aktivist bir havası olur türkü barların şöyle bir ahmet kaya söyler efkarlanırsın, şööle bir bağlama uzun hava yapar yine efkarlanırsın, bilmediğn türküler şööle dokunuverir içine, ama efendim adana da meğer türkü barlar daha bir düğün salonu konseptliymiş de biz bihabermişiz:) sahnede orgu olan bir amcam bile vardı yani, ve piyanist şantör edasında zaman zaman türkülere eşlik etmeden duramadı. Türküler derken de hoplayıver çekirgelerden, biri banagelsin gibi şarkılara kadar uzanan geniş bir yelpazeden söz ediyorum:). Ama biz yine de eğlenmedik mi eğlendik, yine de katılcak bir halay bulmadık mı bulduk vallahi... ve yine amacımıza ulaşıp mutlu mesut eve döndük.

hep yiyelim hep yiyelim: bir künefe peşinde yolculuk günlüğü 1:)

2009-02-08T18:12:00.005+02:00

Evet döndüm..

Anlatıcak da ne çok şey biriktirdim!:)

Pazar gecesi ist’ten bindiğimiz otobüsle başlayan bu dillere destan yolculukla ilgili anıların çoğunun yenen yemekler, ya da o yemeklerin peşinde yollarda geçirdiğimiz zamanla ilgili olması bir tesadüf müdür? Hayır deildir. Ve evet kabalaşmak istemiorum ama hayvanlar gibi yemişizdir yemek yemeden ve yemek peşinde geçirdiğimiz zamanlardan arta kalan anlarda ise biraz gezmiş görülmesi gereken yerlerin bir kısmını görmüşüzdür(bkz: mozaik müzesi, church with a baby, adını hatırlamadığım bikaç cami:)..:) durumun ciddiyetini şööle bi örnekle gözler önüne seriyim: yemek yeme manyaklığımız otobüsün saat sabah 5 civarı verdiği molada cananın babasının yanımıza kattığı fıstıklı dolamaları (asıl adı dolama mıdır bilmiorum ben zihnimden bu ismi uygun gördüm o tatlıya:)) ile başladı. Sabah 5 diyorum, ve içi fıstık dolu şerbetli bildiğimiz bir tatlı diyorum.. bööle olmayacak en itisi gün gün özetliyim ve hatta her bi günü de ayrı bir kayıt halinde yapıyım...

Gün 1:

Sabah adana’ya varış.. 14 saat yolda başta bi kıpırkıpırlık o gün öngördüğüm gibi tıpkı:) ama sonraa 14 saat boyu devam edemiyo tabi o enerji.. bi süre sonra o otobüs koltuklarında ufflaya pufflaya rahat pozisyonu bulup uyumaya veriyo insan kendini:)

Ayy galiba kısa özetler gecicem sadece:)

Sabah kahvaltısı diclelerde. Annesinin inanılmaz kahvaltı sofrasındaki patatesli, ıspanaklı ve peynirli sıkmalara burdan bir selam etmezsem ayıp olur:)

Kendimizi sokağa tarlaya bağa bahçeye atmaca... küçük soğan filizleri ekili olduğunu düşündüğümüz bir kocaa tarlada ayakkabılarımıza varlığı yadsınamaz çamurdan topuklar eklemece, tarlalarda bata çıka sekerekten arkadan arkadan sanatsal fotolar çekmece..

İlerleyen saatlerde seyhan boylarında turlar, bilmem ne türbesine çıkmaca, inmece ve muhtelif manzaralı yerlerde çay salep ve benzeri ürünler içmece.

Akşam ise efsane: kolcuoğlu isimli bir kebapçıda 2 ya da 2.5 metre uzunluğunda olduğunu düşündüğümüz adana kebap ve üzerindeki küçük süprizleri(tavuk kanatlar, közlenmiş biberler, küçük dürümler gibi:)) mideye indirmece. Ama sadece bu diil bir koca masa dolusu tahminen 15(ve hatta daha fazla) çeşit falan mezeyi de yanında yemece.. böölesine bir ikram ne gördüm ne duydum. Taptım taptım.. kolcuoğlu direk özel listemize eklendi:) sonrasında da değişik tatlı ve meyvelerden oluşan bir sonla taçlandırma bu doğa üstü yemeğe.. ilginç bir tatlı: hurma, ceviz, bal ve muz karısımı.. bu da listeye eklensin:) hiih bi de pastırmalı humus mezesiyle tanışmam var ki yine o sofrada sanırım hayatımda yeni bir kapı açmıştır kendisi:)

bunca yemek içmekten yorgun düşmüş bedenler, terasta yapmayı planladığımız sıcak şarap keyfini başka bir akşama erteleyip deliksiz bir uykuya kendini bırakmıştır geceleyin:) ama o sıcak şarap hiç içilememiştir zira şu ilk günkü yoğun yeme içme konsepti tüm günler devam etmiştir eve gelindiğinde hep tatlı bir yorgunluk hali yaşanmış, gözler ne sıcak şarap ne de sıcakşarap bahane konseptini görmüş direk yatağa odaklanmıştır:)

adana yolları bizi bekler

2009-02-01T15:08:00.002+02:00

19.00’da merterden otobüse binmece 2 kişi, karşı taraftan diğer ikilimizi almaca ve en az 14 saat sürecek otobüs yolculuğuna başlamaca, bir yandan da “adanın yolları taşlık” isimli türküyü hafiften çığırtmaca... hepimiz bi yemek, bi türkü, bi halay, bi gezmece tozmaca, bi yeni insan görmece hastası olduğumuzdan hepimizde ayrı bi heyecan dalgası ve bu heyecan dalgalarının çarpışmacası, oluşturduğu acaip atmosfer içinde neşemizin bütün otobüse yayılması:P akşama dair öngörülerim bunlar:)

Evet yahu vallahi düşüyoruz bir künefe peşinde yolculuğa...

Ama dikkat bu künefe çok derin manalar içermektedir; basit bir künefe(basit mi dedim? Kendimden utandım şu anda:)) deildir kimbilir belkide künefe nezdinde içsel bir yolculuğa gönderme yapıyorumdur:P

dur bakıyım düşüneyim yapıyo muyum:)? Artık bu sorunun cevabını dönüşte daha güzel verebilirim sanıyorum.. bekle bakalım beni ey blog, geç buldumçabuk ayrı düştüm oldu senden amaa yol maceralerı, adana maceraları, hatay, urfa ora bura maceraları ile bayaa acısını çıkartırım ne de olsa dönüşte:)

kendimi pek güzel rahatlatırım:)

2009-02-01T02:22:00.001+02:00

“The world's a playground. You know that when you are a kid, but somewhere along the way everyone forgets it” dedi Allison isimli hatun karakter bugün “Yes Man” filminde. Hımm dedim ben de, bir de “unutmak istemiorum ulen” die bağırdım içimden. Hadi unutmıyım ozaman dedim, filmdeki gibi karşıma çıkan teklifleri çok irdelemeden hadi atlıyım hemen dedim. Pek bir teklif çıkmadı henüz karşıma ama olsun. henüz bikaç saat oldu filmden çıkalı diye rahatlatmayı seçtim ben kendimi. sonra ama hadi dedim kendi kendime son bir haftayı düşün, önüne çıkan teklifleri ve verdiğin cevapları.. Ama çok da kötü bir haftaydı bu dedim sonra öyle işegittimgeldimuyudumuyandımyedimiçtimyedimiçtimgittimgeldimboynum tutuldukalkamadımsonrakalkabildimişegidemedimevdençıkamadımsonraçıktımsonradöndümsonrasonrasonra bıdıbıdı. Evet ya da hayır diye cevap verebileceim pek bi durumla karşılaşmamamı (en azından filmdeki gibi atraksiyonel durumlarla) da buna bağladım yine rahatladım.

İşte aynen böyle gaza gelip sonra elim böğrümde kalıveriyorum. Im Juli filminden sonra da bööle olmuştum, hadi demiştim nie çantamı toplıyıp ben de şööle bi otostop çekip o araba nereye gidiyosa gitmiyorum, niye yapamıyorum yani bunu. Sonra türkiye gerçeği gibi bahaneler uydurdum kendikendime, biyerlerde haklı olduğunu biliodum bu bahanenin ama bi yerlerde de işte sadece “bahane” olduğunu.. ben hiç o hayallerimde yaşattığım içinden geleni düşünmeden yapan insan olamadım sanırım.. bööle bir miktar oldum zaman zaman(tam hayallerimdeki gibi olmasa da:)), tam gaz o miktarı arttırma yolunda giderken hayatıma biri girip önümü kesti ama sanırım her seferinde... insanın hayatına biri girince neden ilerlediğin yol o tarafa kayıyo, içinden gelenler hep olmasa da çouğunlukla o kişiyle ilgili olmaya başlıyo ve daha önemlisi neden herşey bittikten sonra bütün bunlar çok ama çok anlamsız geliyo insana ve insan ah ediyo geçip giden zamana..

bir de neden bilinç akışının üst saffalarında seyretmekteyim şu an?

Konudan konuya atlıyo olmamı fırsat bilerek yarın başlayacak olan “bir künefe peşinde yolculuk” adlı gezimize getiriyorum lafı. Tamam konudan konuya atlıyorum ama çok da alakasız diil aslında bu gezi anlattıklarımla. İçimden çok gelen bişiyi yapıcam ulen çok düşünmeden üstünde.. yalnızca adanaya gidiş biletimiz var şu an elimizde(hatta benim elimde o bile yok, benim biletim de lülüde) napıcaz ne edicez nerelere gidicez nerelerde kalıcaz belli değil (ama bi dakika mükemmel künefe peşindeysek cidden, Antakya’dan bi şekilde yolumuzun geçeceği belli sanırım:)) Tamam Im Juli’deki juli olamadım ya da olamam belki ama anadolu yollarında bi fıtfıt olmayı başarabilirim sanırım. En azından başlamak başarmanın yarısı klişemize geri dönecek olursam, bu yolda da başlamış hatta baya da yol kat etmiş olduğum gerçeğini de hesaplamalarıma katarsam; kendi kendime “oldu bu iş hacı” demek istiyorum.

Böylesine lakayt bir kendi kendini gaza getirişten sonra da hadi bakalım diyor şu an, şu cümleyle noktayı koyuyorum:)

KONUŞMAK

2009-01-30T13:41:00.000+02:00

...ben seni dinlemedim
sen beni anlamadın
cevapsız soruların
boynumda kolların, al senin olsun!
sen beni yenemedin
çünkü ben senle oynamadım!
kurnaz oyunların, çıkmaz bu yolların
al senin olsun!

3 tam gün boyunca aralıksız dönüp durdu bu şarkı hem playlist’imde hem de beynimde.. Bazı şarkılar olur hani insan dinlediği an hem bir panik hem bir heyecana kapılır “anam benim beyin kıvrımlarında öölece duran anlamlandıramadığım biyere de oturtamadığım düşünce mi desem, dürtü mü desem, hayal mi desem ne desem bilemeyip ‘şey’ diyerek içinden çıktığım şeyler nasıl sözcüklere dökülmüş” diye çıldırır insan. İşte bu şarkı bende tam bu etkiyi bıraktı, hatta bıraktığı etki elimden şarkı hakkında cümle kurabilme yetimi aldı:)

Yasemin Mori denen minyon şirinlik abidesi insanın sahnede devleştiğine dair yorumlar okumuştum konserine gimeden önce. Sahnede devleşmek demeyelim de tam beklediğim gibiydi hatun insan:) Mütevazi bi orkestra önünde, kendine has havası, şirin minik elbisesi, beyaz çorapları, hiç durmayan elleri kolları ve şarkılarını tam da beklediğimiz gibi güzel güzel söylemesiyle; evet bu kız olmuş dedirtti bizeJ biz derken yanımda kendisine hasta olan erkek cinsi arkadaşımı da sayıyorum, bu yorumlar kendisininkilerle de birebir örtüşüyor zira:)

Özeniyorum ben güzel söz, güzel yazı yazabilen insanlara. Nasıl desem bi iki alengirli ya da tam tersi sapsade cümle kurup benim de bi şekilde bi yerlerde düşündüğüm ya da aklımdan geçirdğim şeyleri cuk diye ifade etmeyi becerebilen insanın hastasıyım.. Eskiden çok yazardım ben de sonra ne oldu da bıraktım o kısmı gerçekten kaçırdım kendi hayatımda. Hani ne ara bu kadar dünya derdine daldım, bukadar koşturmacaya bıraktım kendimi, bukadar anlamsız mutsuzluklarda sürüklendim ya da gereksiz mutluluklara kapıldım da yazmayı bıraktım cidden bilmiyorum. Ama dur bakalım bi silkinme dönemindeyim belki şimdi, 3 senedir aklımda olan blog fikrime işte şu an başlamış buluyorum hernekadar adresi taa geçen sene almış olsam bile...

Başlamak başarmanın yarısımıymış? Böyle de gazlanır ya insan türlü planlara başlarken.. ben başlamıştım da aslında geçen sene bu blogun ismini alarak ama başaramamıştım... Hadi bakalım kısmet diyorum o sebeple şu vakit, ve kendi kendime heyecanla bekliyorum bir sonraki yazımı:) Bakalım bu sefer başarabilecek miyim?:)